"Bayram bayram olalı böylesi görülmedi" diye yazsam çok saçma olacak ama valla bu bayram bizim için değişim ve gelişim haftasına denk geldi.

Bayramdan önceki son hafta sonu bir pedagog ile görüşmemiz vardı, konumuzda G.I.'ın uykuya geçişte hem kendini hem de bizi fazlası ile yorması.

Görüşme beklediğimden daha iyi geçti. Yaptıklarımızın çoğunun doğru oldugunu duymak gayet moral verici oldu. Hatadan çok, fazla yüz vermek ve net sınırlar koymakla ilgili sorunlarımız olduğunu duymakta pek iyi geldi (sonuçta, oraya herşeyi yeniden kurgulayın derler mi kaygısı ile gitmiştim ben).

Son 1 haftadır, daha erken kalkıyoruz, dha erken uyumaya çalışıyoruz. En azından eskiden yatağa girdiğimiz saatte artık uyumuş oluyoruz ki, bu da bie en azından 1 saatte olsa gönlümüzce TV izleme, uykudan önce keyif yapma şansı tanıyor. Ben uykuya daha mutlu geçiyorum (eskiden resmen sinir harbinden çıkarak geçiyordum uykuya ki, bu da sabahları gergin kalkmama sebep oluyordu).

Tüm bu yeni düzen içinde vazgeçtiklerimiz ise, arada Pazar günleri ailecek 10.30-110.00 e kadar uyuma lüksümüz. Gerçi haftanın 1 günü geç saate kadar uyumaktansa, her gün erken kalkmayı ama daha mutlu uykuya dalmayı tercih ederim. Erken kalkan yol alır derler, değil mi?

Bayramla ilgili olarak da en fenası, dün yakalanmış olduğumuz köprü trafiği idi ama onu da buradan mı gitsek, şuradan mı kaçsak derken ve yarı kaybolaraktan hallettik, neyse ki... Ama İstanbulun trafik durumu içler açısı gerçekten... Binalar, kuleler yapmaya da devam ederlerse son çare herkesin heryere bisikletle ya da yaya olarak gitmesi olacak. bunun sonucu da uzakta olanlar hep "fit" olacak.

Bu trafik ve İstanbul gerçeği ile igili en acı durum ise, eğer gerçekten b üyük bir deprem olurda, İstanbul büyük bir yıkım olursa, İstanbullunun kendi kendine yetmesi, kendini koruması ve hayatta kalam savaşını kendi başına verecek olmasıdır. Ben uzun süre yardım falan ulaşabileceğine inanmıyorum çünkü. Yolların durumu ortada ne de olsa...