Beyazlar içinde düşünceler....
Dışarıda halen daha kar var. C.tesi günü sabah başladı ve yavaş yavaş her yeri kapladı. Hayatımızı felç etti ama bununla beraber mutluda etti. Garip bir tezat aslında....
Etrafı kaplayan beyazlık, arada insanı beyazlar içinde düşünmeye itiyor.
Mesela ben; cumadan beri düşünüyorum, sonra takılma boşver diyorum sonra tekrar düşünüyorum... Gel-git misali....
- Neden kendimi her istenen yardımda yardım etme zorunluluğunda hissediyorum ya da talep edilmeden yardım için atlama isteği ile doluyum? Deli miyim divane miyim. Teşekkür edeni de çıkıyor arada, herhalde içinden "allah razı olsun" diyeni de; ama çoğu da istermiş gibi yapıp, iyi ki varsın diyip, sonra gidip başkalarını dinliyor. Sorunca da "sen olmasan ne yapardım" diyor. Aslında benim bulunduğum noktadan varlığımın pek bir önemi yok gibi geliyor bana, ama onların bulunduğu noktadan nedir değerim ve yerim bilemem.
- "Söz" ile mi dostluk/güven/ arkadaşlık anlatılır yoksa yaklaşım/davranış ve hissiyatla mı bunu da düşünüyorum beyazlar içinde... Lafla söyleyince oluyor mu? Bana kalırsa olmuyor. Aynen yaşının kemale ermesi, olgunlaştığın anlamına gelmediği gibi. Ya da bir sürü okulları derecelerle bitirmek adam olmanı sağlamadığı gibi.
Görmek-geçirmek de yetmiyor bence. Çünkü genelde çoğumuz sadece "görüyoruz", gerçirme kısmı içten geçip, kişinin özümsemesi kendine birşeyler eklemesi ile ilgili... Biz ise her uzun yaşamış, bizden farklı kişileri "görmüş-geçirmiş" sayıyoruz, yanılıyoruz. Aslında çoğumuz sadece "görmüş" kısmındayız işin ki; bazısı göremiyor da, sadece öylesine bakıyor... Her görmüş- geçirmiş gerçekten içinden geçirmiş olsa yaşadıklarını, hayatta daha farklı olmaz mıydı?
Geçirmek zor iş; içine alacaksın, beyninde süzeceksin, eğrisi-doğrusu ile irdeleyeceksin, sana ters/yanlış gelse de kabul edeceksin ve sende kalan izlerini kendine alıp, hayatında kullanacaksın.... zor ama çok zor... Bu nedenle de bence "görmüş" çok, "görmüş-geçirmiş" az belki de neredeyse yok....
Beyazlar içinde düşüne dururken ben, kar hiç durmadan yağıyor, yağıyor.
Etrafı kaplayan beyazlık, arada insanı beyazlar içinde düşünmeye itiyor.
Mesela ben; cumadan beri düşünüyorum, sonra takılma boşver diyorum sonra tekrar düşünüyorum... Gel-git misali....
- Neden kendimi her istenen yardımda yardım etme zorunluluğunda hissediyorum ya da talep edilmeden yardım için atlama isteği ile doluyum? Deli miyim divane miyim. Teşekkür edeni de çıkıyor arada, herhalde içinden "allah razı olsun" diyeni de; ama çoğu da istermiş gibi yapıp, iyi ki varsın diyip, sonra gidip başkalarını dinliyor. Sorunca da "sen olmasan ne yapardım" diyor. Aslında benim bulunduğum noktadan varlığımın pek bir önemi yok gibi geliyor bana, ama onların bulunduğu noktadan nedir değerim ve yerim bilemem.
- "Söz" ile mi dostluk/güven/ arkadaşlık anlatılır yoksa yaklaşım/davranış ve hissiyatla mı bunu da düşünüyorum beyazlar içinde... Lafla söyleyince oluyor mu? Bana kalırsa olmuyor. Aynen yaşının kemale ermesi, olgunlaştığın anlamına gelmediği gibi. Ya da bir sürü okulları derecelerle bitirmek adam olmanı sağlamadığı gibi.
Görmek-geçirmek de yetmiyor bence. Çünkü genelde çoğumuz sadece "görüyoruz", gerçirme kısmı içten geçip, kişinin özümsemesi kendine birşeyler eklemesi ile ilgili... Biz ise her uzun yaşamış, bizden farklı kişileri "görmüş-geçirmiş" sayıyoruz, yanılıyoruz. Aslında çoğumuz sadece "görmüş" kısmındayız işin ki; bazısı göremiyor da, sadece öylesine bakıyor... Her görmüş- geçirmiş gerçekten içinden geçirmiş olsa yaşadıklarını, hayatta daha farklı olmaz mıydı?
Geçirmek zor iş; içine alacaksın, beyninde süzeceksin, eğrisi-doğrusu ile irdeleyeceksin, sana ters/yanlış gelse de kabul edeceksin ve sende kalan izlerini kendine alıp, hayatında kullanacaksın.... zor ama çok zor... Bu nedenle de bence "görmüş" çok, "görmüş-geçirmiş" az belki de neredeyse yok....
Beyazlar içinde düşüne dururken ben, kar hiç durmadan yağıyor, yağıyor.
Sakin ve kararlı biçimde... yağda düşüncelerimi ört kar....
0 kişi paylaştı:
Yorum Gönder