tag:blogger.com,1999:blog-169370302012-01-05T14:30:20.798+02:00Neden "Bir Mimarın Günlüğü" derseniz 3 basit cevabım var. 1. İçimden öyle geldi 2. Mesleğimi seviyorum. 3. Mesleğimin hayata bakışımı olumlu yönde etkilediğine inanıyorum ve bunun doğruluğunu sınamak istiyorum.bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.comBlogger2481100tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-63223886865508454882011-05-12T23:05:00.000+03:002011-05-13T23:34:09.451+03:00Tamamı ile taşındım... <br /><br /><a href="http://www.dilimdenyaziyadusenler.com/">Beklerim... :))</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6322388686550845488?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-19292380780236616372011-05-10T14:25:00.000+03:002011-05-10T14:25:48.555+03:00Kendi bloğuma nereden bağlanmak istesem, hep o sevimsiz kırmızı yazı çıkıyor 1 gündür.<br /><br />Yazdıklarımı okuyan var mı ve varsa kaç kisi bilmiyorum. Rica etsem, bu satırları okuyanlar bana sayfayı nasıl gördüklerini kısaca yazar mı yorum kısmına..<br /><br />Eğer ki herkes görünmesi gerektiği görüp bir ben kırmızı yazıya muhatap oluyorsam tüm teknolojik aletlerin ayarlarını kontrol edeceğim. Yok, size de arada ve halen daha kırmızı yazı çıkıyorsa, burayı icim acısı da tümü ile terk edeceğim. <br /><br />Destek için şimdiden teşekkürler...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-1929238078023661637?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-16593358799204826442011-05-03T22:59:00.000+03:002011-05-03T22:59:13.850+03:00Aradan sansür, hatalı yazım mazım derken epey bir vakit geçti... <br /><br />Tabii ki bu arada boş durmadım bende... Şu aşağıda gördüğünüz karelerden epeyce çektim, çektim...<br /><br />Çekmeye de devam ediyorum... <br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ENBsPse26Qk/TcBbFtLI15I/AAAAAAAAAy0/ib_zlaZyF14/s1600/degerlend%25C4%25B1rme+secilenler.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="200" j8="true" src="http://4.bp.blogspot.com/-ENBsPse26Qk/TcBbFtLI15I/AAAAAAAAAy0/ib_zlaZyF14/s320/degerlend%25C4%25B1rme+secilenler.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"></td></tr></tbody></table>Bu kareler gelecek olanlar için başlangıç olsun... :))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-1659335879920482644?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-35657972553572886632011-05-03T16:36:00.000+03:002011-05-11T01:46:28.540+03:00Günler günleri kovalarken ve yasaklar kalmaz iken, hayatta tüm hızı ile akıp gidiyor...<br /><br /><a href="http://www.dilimdenyaziyadusenler.com/">Devamı için.... </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3565797255357288663?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-65323532316497540582011-04-13T15:03:00.000+03:002011-04-13T15:03:48.154+03:00Bu sayfa benim ilk göz ağrım ve buradan vazgecçek çok ama çok zor. <br /><br />Fakat, blogspot yasağndan da fenalık geldi. Bilgisayarlarda 3 gün açılıyorsa, sonraki 5 gün açılmıyor. İç sıkıcı bir durum...<br /><br />En komiği de cep telefonundan yaptığın denemeler. Aynı gün içinde bazen açılıyor bazen açılmıyor. <br />Bu konu ile ilgili tezimde; 3Gli bölgelerin bir kısmında açılabilir tanımlı ve bu bölgeler belli bir sürede değişiyor ki, kimseye hak geçmesin... Başka bir mantıklı açıklama bulamıyorum konunun teknik detayınıda bilmediğim için.<br /><br />Bu nedenledir ki; diyeceğim şudur... <br /><br />Kismen taşındım.. Sanırım yazlık-kışlık ev misali olacak bu durum. <br /><br />Bu sayfa bakidir ama bunu daha kişisel içerikle sürdürmeyi, yeni adresi de genel içerikle devam ettirmeyi umuyorum...<br /><br />Dileyenleri <a href="http://dilimdenyaziyadusenler.com/">yeni adresime</a> de beklerim...<br /><br />Yeni adresimde de "Bir&nbsp;Mimarin&nbsp;Günlüğü" diye bir sayfa bulacaksınız ama şu anda bu sayfa sadece gönül bağı için&nbsp;var orada...<br /><br />Bir de "Vizörün Ardından" diye bir sayfam var ki, bunu da&nbsp;yakın zamanda aktif hale geçirmeyi planllyorum...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6532353231649754058?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-76704551553729935602011-03-31T10:46:00.001+03:002011-03-31T10:46:20.362+03:00Bu aksam yıllar yılı yapmayı düşündüğüm ama hiç bir atılımda bulunmadığım fotograf ile ilgili kürsüm başlıyor. <br /><br />Heyecanlı miyim? - Hayır!<br />Merak var mı? - Evet!<br />Hedef var mı? -Evet!<br />Amacım kafamda net mı? -Evet!<br /><br />O zaman tutmayın beni...... :)))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7670455155372993560?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-20465434838310942302011-03-30T23:59:00.001+03:002011-03-30T23:59:48.277+03:00Bu aksam arkadaşlarla hafta ici kaçamadı yaptık. Yediklerimden vardığım sonuc su oldu:<br />Üniversite yıllarında abartılı derecede fazla giyiyormuşuz ama metabolizmada yakıyormuş. Bu aksam aynı yemeği yediğinde karnım şişti, midem dar geldi, nefesim daraldı. <br />Demek ki, artık eskisi kadar çok yemiyorum ve yiyecek kapasite de kalmamış. Sanırım yediklerimi yakacak metabolizma da yok. <br />Bundan sonra her ogün daha hafif yemek her anlamda hayirli olacak benim için. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-2046543483831094230?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-75851634606472539122011-03-29T10:59:00.004+03:002011-04-09T11:35:20.442+03:00Sesim geliyor mu diye yazdıktan sonra gelen 2 yorumdan halen daha birilerinin tüm engellemelere karsı birbirini takip için cabaladigini görüyorum ama aslen ben göremiyorum sanırım hissediyorum. (p.tesi gunü "anlamadım" diye bir post daha yazdım ama hali nedir bir fikrim yok)<br /><br />Su anda da tam karanlıkta, bir hücreye tikilmisimda, o hücreden beynimdeki seslerle konuşuyormuş gibi hissediyorum yani bir çeşit halisulasyon görür misali. <br /><br />Hayali arkadaşlarla oynanan eğlenceli bir oyun gibi. <br /><br />Ama ben Gunes altında elle tutulur gözle görülür gercek arkadaşlarımla oynamak istiyorum. <br /><br />Halen daha da ciddi sekilde blogger yerine .com uzantımı bir yere mı geçsem diye de düşünüyorum. Kararsızlığımin başlıca sebebi bloggeri terk ettigimde, sıkıntıya ilk geldiginde tabanları yağmamış gibi hisseder miyim korkusu. <br /><br />Korsan misali bir sure daha buna dayanmalı mı?<br /><br />Sesimi duyanlardan önerisi, fikri olan?<br /><br />Not: yorumlar mail adresimde anında görünür oluyor.... :)))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7585163460647253912?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-16875775973711882552011-03-29T10:59:00.003+03:002011-03-29T10:59:06.184+03:00Madem ki sesim birilerine ulaşıyor, bende karanlıkta ezbere yürür misali telefondan post yazıp yollayacağım bundan sonra. Bana halen daha o sinir bozucu kırmızı yazı çıkıyor çünkü...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-1687577597371188255?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-66175956253169892662011-03-21T15:22:00.001+02:002011-03-21T15:25:29.785+02:00Nasıl oldugunu anlamadım ama; <br />-bloglar acıldı diyenler var ama benimkinde halen daha "o meşhur" kırmızı yazı çıkıyor,<br />-gecen gün telefonumdam yazdıgım post bir şekilde yayınlanmış (yorum geldi de haberim oldu)<br />-bloglines içine girip bu postu yazabiliyorum ama yayınlama şansına nail olup olamayacağım mechul,<br />-yayınlanırsada haberdar olup olmama durumum var..<br /><br />Ne yapsam bilemedim.<br /><br />Beklesem mi, aynı ad başka uzantı ile devam mı etsem yada para verip .com gibi bir uazantıya mı geçsem?<br /><br />Fikri, önerisi olan? Tabii sesim duyulursa...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6617595625316989266?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-24620386853623911682011-03-18T14:25:00.001+02:002011-03-18T14:25:21.503+02:00Blogumu geri isterim..... Varı sesimi duyan? <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-2462038685362391168?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-34903737548484127662011-02-25T00:59:00.000+02:002011-02-25T00:59:36.396+02:00<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">Cuma akşamından pazartesi sabahına kadar gene hastalıkla uğraştık. Bu sefer baba-kız yataktalardı. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yıl sonu, erken yakaladığımız ama kabus gibi üzerimize çökmüş olan ve uzun sürede sırtımızın kamburu kalacak olan "zatürre" nedeni ile, sabah 9.00da doktorumuzu arayıp, gene araya sıkıştırılmış bir randevu ile karşısına dikildik. Bu yıl sonu süprizinden sonra ne zaman Gülde öksürse ya da tıksırsa, soluğu doktorda alıyoruz zaten. Bu sefer de şiddetli "faranjit" olmuş Gülde. Faranjitler şişince de öksürük sesi korkunç bir boru sesi ile beraber çıkıyor. 3-5 saatte bir insanın bu kadar şiddetli öksürür hale nasıl geldiğini ilk anda kavrayamıyorsun doğal olarak. Sağlam yatan çocuk, 1 saat sonra nasıl böyle bir öksürükle uyanır ki diyorsun kendine. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Faranjitin tek tedavisi "buhar"; ve şişen faranjitlerin rahatlaması için soğuk havanın ağız yolu ile solunması (bir daha başımıza gelirse kışın sıkıca giydirip açık havaya, yazında buzdolabının önüne gidilecek). </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Buhar tedavisini, makine yolu ile serum fizyolojiğin buhar hale gelmesi ve bunun solunması ile yapılıyor. Ev tipi nebülatör aldık bunun için. Gayet yararlı bir alet. Güldeye de bunu eğlenceli bir şekilde anlatınca 3. uygulamadan sonra kendi tuttu&nbsp;maskesini uygulama sırasında.. Bu buhar çok ciddi şekilde tıkalı burun açıyor. İlk uygulamadan sonra musluk gibi açıldı burnu... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu buhar olayında da bir kere daha yaşayarak öğrendim ki, birbirimize yaptığımız en kötülüklerden biri de "<strong>korku yüklemek</strong>". Eğer, ben karşıma alıp, onun mantığına ve algısına uygun bir şekilde bu buhar tedavisini anlatmasam, hayatta başaramazdık o&nbsp;maskeyi suratına dayamayı.&nbsp;Maske dediğim, solunum desteği verenlere de takılan bildiğiniz maske.. bizim ki sadece çocuk boyu... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Sürekli hastalık durumuna gelince; doktorumuz Mart ayı da böyle geçer dedi... Of ya! Bir ay daha demek, 15 günlük periyottan 2 kere daha hastalık demek ama artık yetse.. Tükendik ailecek.. Çeşit çeşit, boy boy, renk renk ilaçlarımız oldu, hepsini atasım geliyor...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">----------------------------------------------</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu aralar çok okuyasım, bol yazasım var... Ama kendime okuyacak birşey bulamıyorum bu bollukta. Ne komik değil mi?! Neye saldırsam bilemiyorum, bu nedenle de oturup boşluğa bakıyorum, okumak yerine...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bir içimde kıpırdanan yeni girişimlerim, gelişim isteklerim var ama başlangıç noktasını bulamadım henüz... Bekliyorum, onlar beni bulsun diye... :))</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Dip not: Gülde de benim gibi her türlü -jit-li hastalığı geçirdiği bir kış yaşadı bu sene... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3490373754848412766?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-70592022721194020352011-02-11T11:28:00.001+02:002011-02-11T11:30:18.142+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-SvY6Qhii8vs/TVUBNjCwmAI/AAAAAAAAAw4/gYDOvGUvtGA/s1600/yen%25C4%25B1-y%25C4%25B1l-1DSC_8319.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" h5="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-SvY6Qhii8vs/TVUBNjCwmAI/AAAAAAAAAw4/gYDOvGUvtGA/s1600/yen%25C4%25B1-y%25C4%25B1l-1DSC_8319.JPG" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7059202272119402035?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-51515478212803012522011-02-07T15:20:00.001+02:002011-02-07T15:22:26.889+02:00<div style="text-align: justify;">Geçen haftanın sosyallik kuşları biz, bu hafta sonunu daha sakin geçirdik hali ile... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">C.tesi akşamı misafir ağırladık yemeğe, aslen misafirden çok dost demeli.. Misafir olunca bir mesafe oluyor ister istemez. Halbuki, gelenler bir gün benim yerime evde yemek pişirip benim misafirimin önüne yemek koymuş insanlar.. :))&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bir de Gülde'cik gene ateşlendi C.tesi akşamı...</div><div style="text-align: justify;">Herhalde okula başladığınız ilk kış ile ilgili ne hatırlıyorsun diye sorsalar bana gelecekte;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">-mikrop, virüs, burun akıntısı, ateş, hastalık, korku, korkuların boşa çıkması, mutluluk...</div><div style="text-align: justify;">-mikrop, virüs, burun akıntısı, ateş, hastalık, korku, korkuların boşa çıkması, mutluluk...</div><div style="text-align: justify;">-mikrop, virüs, burun akıntısı, ateş, hastalık, korku, korkuların boşa çıkması, mutluluk...</div><div style="text-align: justify;">-mikrop, virüs, burun akıntısı, ateş, hastalık, korku, korkuların boşa çıkması, mutluluk...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">diye sayıklayacağım şuursuzca sanırım.... <br /><br />Bitmedi, bitemedi... <br />Ve sanırım adam akıllı kar yağmadan ya da bahar gelmeden bitmeyecek, bitemeyecek bu iş... </div><div style="text-align: justify;">Sabır allahım sabır...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bu hastalık durumlarında insan hep kendini sorguluyor ve yargılıyor...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Nerede kaptırdık bu mikrobu, ya da üşüdü mü diye... </div><div style="text-align: justify;">Bir de bana, direncinin bu kadar düşük olması ya da düşmüş olması çok koyuyor. Sanki yeterince iyi besin almasını sağlayamıyormuşumuz gibi geliyor. İlk 2 sene hastalıkla ciddi anlamda tanışmayıp, 3.sene hiç kurtulamayınca insan bir kötü oluyor ister istemez...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Tüm bu iyilik-hastalık arasında bir de kafayı kalorifer peteğine çarptı bizimki... Bir dikişimiz oldu kafada... </div><div style="text-align: justify;">Umarım kimse bir nedenle çocuğuna dikiş falan attırmak zorunda kalmaz...&nbsp;Zaptetmek hiç kolay değil...&nbsp;Burada anlatıp da moral bozacak falan değilim ama zor olduğu da biline...&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">...............................</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Kendim ile ilgili ne yapıyorumun cevabı ise... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Başladığım ama bir türlü gününü saatini denk getirip gidemediğim "yoga" derslerim var.. "niyet" devam ediyor; demek ki en kısa zamanda bu iş de yoluna girecek... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bir de hızla saldırıp, hızla durakladığım "fotoğraf kursu" var ki, ne olursa olsun bu yıl içinde (hatta yaz gelmeden) bu işte halledilecek....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Yıllardır (yaklaşık 2 yıl) almayı düşlediğimiz sonra düşe yazdığımız, yılan hikayesinden beter yılan olmuş bir kitaplık alma işimiz var ki....&nbsp;Hedef Şubat sonuna kadar sonlandırmak bu işi&nbsp;ama... </div><div style="text-align: justify;">ama... </div><div style="text-align: justify;">kısmet... </div><div style="text-align: justify;">"bekleyen derviş, beklerken ölmüş" misali beklemeye devam... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">İstediğimizde atla deve bir şey değil. Günü kurtaracak, 3-5 yıl dayanacak bir çözüm şu resimdekiler gibi... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/TU_uq3HdqcI/AAAAAAAAAwk/0sLpolM89PI/s1600/page.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" h5="true" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/TU_uq3HdqcI/AAAAAAAAAwk/0sLpolM89PI/s400/page.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Her birşeyi düşünülmüş bizlere de sadece seçmesi kalmış olanlardan bir tane... Hatta seçenekleri 2ye bile indirdik... Aslen geriye kalan "bakmak" ve "karar verip, parasını ödeyip, sahip olmak"!! işte bu kadar... Belki bu hafatsonu.. kimbilir.. ?!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ve de en önemlisi yaklaşan doğum günü... ve bunun sebep olacağı "şenlik". </div><div style="text-align: justify;">Bu sene kendime sözüm var, az ve öz olacak... </div><div style="text-align: justify;">Geçen senelerdeki gibi&nbsp;abartmak YOK!... Çünkü abartan yok.. E bu durumda da gerek yok! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">5 adet yaşıt çocuk ve onları anne-babaları... Yeter de artar bize... :))</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5151547821280301252?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-56139834154378774522011-01-31T16:16:00.000+02:002011-01-31T16:16:07.408+02:00Hafta sonumuzu sosyalleşmeye ayırdık demek pek yanlış olmaz sanırım...<br /><br />C.tesi günü ritim kursu ve tiyatro..<br />Pazar günü büyük bir aile kahvaltısı ve Buzda Alaaddin...<br /><br />C.tesi sabah evden çıkışı nasıl yaptıysak, eve&nbsp;akşamları yatmaya geldik....<br /><br />Daha ne olsun!?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5613983415437877452?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-61363790963923982602011-01-29T01:13:00.000+02:002011-01-29T01:13:22.058+02:00Dışarıda öyle bir fırtına var ki, bizim pencereler ıslık çalar oldu...<br /><br />Bende yatağa gitmeyi biraz daha ertelersem, bu rüzgar beni alıp gidecek... :)))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6136379096392398260?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-44630885600598889782011-01-28T23:32:00.000+02:002011-01-28T23:32:47.994+02:00Bu aralar takıldığım kelime bu "nefret"... <br /><br />Bana anlam olarak çok sert geliyor bu kelime.. Kırıcı ve yıkıcı.<br /><br />TDK sözlüğü de bu hissimi destekliyor aslında; sözlükte anlamı <em>"Bir kimsenin kötülüğünü, mutsuzluğunu istemeye yönelik duygu"</em> olarak geçiyor.<br /><br />Etrafıma baktığımda da çok sık ve gayet rahat bir şekilde kullanıldığını görüyorum herkes tarafından... Ya&nbsp;herkesin ağzına sakız olmuş bu kelime ya da toplumca gerçekten sevgi duygumuzu yitiriyoruz.. <br /><br />Bir kimsenin kötülüğünü, mutsuzluğunu&nbsp;istemek bu kadar kolay mı acaba? Aynı şeyi bizim içinde söyledikleri aklımıza mı gelmiyor da bu kadar rahat kullanıyoruz bu kelimeyi...<br /><br />Bu takıntımın bir sebebi de bakıcımızın bu kelimeyi sıkça kullanması ve kelimenin kuvvetli bir şekilde Gülde'ye de geçmiş olması... <br /><br />Ben de tüm&nbsp; bu negatifliğe karşı sevgi çağırayım hayatımıza... Gelir mi ki acaba? :))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-4463088560059888978?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-78270315116786071752011-01-07T16:51:00.000+02:002011-01-07T16:51:14.771+02:00Geçen günler iyilik, sağlık getirdi bize sonunda... Hepsini kışkışladık ama olan benim yavrumun okullu günlerine oldu. Doktorumuz en az 1 ay gitmesin dedi, ben bahara kadar göndermeyi düşünmüyorum, daha sağlıklı geçirmek için kışı... <br /><br />Bu okula başlama işi çok bela.. Ne kadar çocuğu mikroptan falan arındırmadan yetiştirsen de, ilk kışta feci yamuluyor veletler.. Ya da bizimki mi sadece bu kadar üst üste yamuldu bilemiyorum ama kime sorsam, aynı şeyi söylüyor. Aklım karışık.. Anlamadığım bu minik veletlerin bu kadar çok ve sık birbirlerini hasta etmeyi nasıl becerdikleri. Okullarda bunları habire öpüştürmedikleri de düşünülürse.. <br /><br />***********<br />Yeni yılla değişen pek birşey olmadı.. Aynı tas aynı hamam...<br /><br />Yeni yılda şimdilik başardığım tek şey ise, aylardır ertelediğim erken kalkıp, erken yatmak işi idi. Erken kalkma işini beceriyoruz da erken yatma konusunda halen daha çalışmamız gerek.<br /><br />Bu sabah hariç (çünkü bende yorgundum), her sabah 7.00-7.20 arası itina ile Gülde'yi kaldırdım. Daha uyurken, ne oynayalım diye sorup, yerde lego oynuyorum her sabah.. Kendide 3-5 uzaktan bakıp, sonrasında dayanamyıp, yanıma iniyor yataktan... <br /><br />4 gündür yaptığım bu iş çok hoşuma gidiyor, ister gülün ister "oha" deyin ama ben de özlemişim oyun oynamayı. Hele de çocuğumla sabahları oynarken aldığım hazzı, yaşadığım mutluluğu hiç almamışım bu kadar zamandır.<br /><br />Genelde de ben oynuyorum o beni yönlendiriyor, şöyle yap, böyle yap diye... Hergün en az 30 dakika, bazen 1 saate yakın... <br /><br />Şimdi düşünüyorum da, ilk zamanlarda beni kovalayan kimdi de, ben kalkar kalmaz kahvaltı derdine düşüp ağzına tıkıyordum yemekleri. Yüzünü falan yıkamadan, altını değiştirmeden, günaydın demeden; yataktan doğru sandalyeye... Gerçi kimse de demedi bana, ne acelen diye. Ben bu şekilde mi yaşıyordum ki, ona da bunu zorladım! Belki de geri de kalan yemek yememe durumununa bu aceleciliğim neden oldu, kim bilir.<br /><br />**********<br />Etrafımdaki çocuklara bakınca, aynı yemek konusunda yaptığımı eğitim sisteminin çocuklarımıza yaptığını görüyorum. Ve biliyorum ki, bunu görmek için farkında olmak gerek. Bu farkındalığı da arttıran, ben de pekişmesine neden olan Montessori grubuna uye olmam ve birkaç seminere katılmam oldu. Arada bu çarka girmeden nasıl üniversite hayatına ulaşırız diye kara kara da düşünmüyor değilim... <br /><br />***********<br />Bir yaklaşan doğum günü var ki Gülde'nin, bana çalışılacak yeni bir konu daha demek...<br /><br />Haydi rastgele bana!.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7827031511678607175?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-76108258786929784412010-12-29T23:45:00.000+02:002010-12-29T23:45:42.177+02:00Güne iyi başlayıp, depresif devam edip, gene iyi bir şekilde sonluyorum...<br /><br />Güne başağrısı ve boğaz ağrısı olmadan başlamak gerçekten iyi hissettiriyor insanı, özellikle de 2 gün üst üste başağrısı ve boğaz ağrısı ile mücadele edince... Dün akşam ki kas ağrıları da yoktu sabah.. Bu da gayet sevindirici. Bu kas ağrılarının en önemli sebebi de, Pazar günü tüm Kadıköy'de Gülde Işık'ı kucakta taşımak... <br /><br />Tüm gün yorgunluğu az önce Gülde Işık'ın yapmış olduğu vals-balesi ile yok oldu gitti... Arka fonda vals, önde Gülde'ce bir bale... Süperdi.. Bir de bana izletti, ben de kameraya çektim ileride hatırası olur diye... <br />Umarım ilerideki senelere de sağlıklı bir şekilde kalabilir bu çektiklerimiz...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7610825878692978441?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-39917369465503695442010-12-25T00:01:00.000+02:002010-12-25T00:01:09.278+02:00Gülde'cik anaokuluna başladı, üstüne de kış geldi. Biz yamulduk beklendiği üzere...<br />Tek tesellim en zor yılın bu yıl olacağına dair inancım...<br /><br />Değilse, kelek bir durum. Bir hastalık bitip, peşi sıra diğeri başlamaz ki...<br /><br />Ne de olsa ben de taş değilim, uzun ve kesintisiz uyumayı özledim... <br /><br />Yeni bir yıl gelirken beklanti listesi yapsam, bir noel baba falan duyar mı acep?<br /><br />:)))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3991736946550369544?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-91122580993623277172010-12-23T17:52:00.000+02:002010-12-23T17:52:45.699+02:00Acaba, arada buralara gelip, ben insanoğlunun ne yaptığını neden böyle uzun aralarla yazdığımı merak eden birileri var mı?<br /><br />Ne hayallerle başlamıştım bu blogu yazmaya.. Tabii ki, hayallerim her zaman ki gibi olması çok güç uzaklıkta idi ama fakir ekmeği umut misali vardı işte benimde buyuk umut ve hayallerim. Gerçi, ara ara gene depreşiyor o hayaller ama depreştirmeye değer mi emin de değilim. Belki de bu nedenle 1 numara buyuk su anda bu durum bana.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-9112258099362327717?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-32326795002881945482010-11-27T21:21:00.001+02:002010-11-27T21:21:07.052+02:00<img width='640' src='http://lh6.ggpht.com/_lDTxSoJjE_c/TPFaHoaS8OI/AAAAAAAAAvs/qCwWQMpVVnY/img_1.jpg'><br>Bir cumartesi aksamı ne yapılır?<br /><br />Cocuk anneanne ya da babaanneye satılır ve dışarı yemeğe çıkılır. <br /><br />Yemek yenilecek mekana ulasinca yiyip içilecek olanlar gizlice tüketilir ve sonra aynı masada sessizlik hüküm sürerken asosyalligin dibi gereksiz cep telefonu ilgisi/oyunu vs. ile elde edilmiş olan kıymetli zaman tüketilir. Degil mı?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3232679500288194548?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-89640576821562886092010-11-11T00:37:00.000+02:002010-11-11T00:37:20.216+02:00<em>Blogum blogum canım blogum...</em> <br /><br />Fark ettim ki, blog yorumlardan yıkılıyor.. :)) Bir de tabii benim saat başı yayınladığım yazılardan.. :))) Bu kadar da çok yazılmaz ki canım... <br /><br /><em>Durumumuz...</em><br /><br />İçeride uyuyan bir minik şeker var. Bazı zamanlarda kendisine bakıp acaba gerçek mi hayal mi diye düşünüyorum ben halen daha.. Bazı zamanlarda cok büyümüş gibi geliyor bana bazı zamanlarda da o kadar minik ki, hep minik kalacak diyorum. Benim miniğim olarak. Sonra da bu mantıksız düşünceleri kışkışlıyorum kafamdan, deli annelerden olmamak için.. <br /><br /><em>Anaokulu durumları...</em><br /><br />Çocukların okula başlaması epey eğlenceli bir durummuş. Aslında 2,5 yaş sonrası halleri ve bu deli-şirinlik hallerinin okul ile daha da deli-şrin olması. Tüm çocuklar komik yuıva şarkıları söylerken bu kadar mı tatlı olmak zorunda.. <br /><br /><br /><em>Benden haberler...</em><br /><br />İkizler burcu özelliklerimi dolu dolu yaşayarak geçiyor günlerim.. 3 dakika mutlu, sonraki 3 dakika hüzünlü, sonraki 5 dakika sinirli sonra tekrar mutlu... ve bu döngü sürelewri değişmek koşulu ile sürüp gidiyor. Aklıma gelenler de tüm bu dalgalanmalara destek-köstek oluyor.<br /><br />HD web sayfasında yazı yazıyorum ama bunda da bir karar vermem gerek...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-8964057682156288609?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-27054526660859921302010-11-10T23:57:00.000+02:002010-11-10T23:57:53.443+02:00<div style="text-align: justify;">Yazmak istediğim, bağırara bağırara anlatmak istediğim, anlamayanların beynini açıp içine blok halinde koymak istediğim o kadar çok düşünce var ki... Ama gerçekte bunları yapamayacağıma göre ve de bunu mantıklı bir şekilde yapma yolunun “eğitim-eğitim-eğitim” olduğunu bildiğime göre, beni mutsuz eden ne? Tabi ki işin eğitim kısmı.. Bu konuda hiç ama hiç umut göremiyorum ve her geçen gün umutsuzluğum artıyor. </div><div style="text-align: justify;">Bazen, böyle umutsuzluk içinde oturmaktansa bu işin ucundan bir şekilde tutmalı, taşın altına elimizi sokmalıyız diyorum ama hep demekle kalıyorum. </div><div style="text-align: justify;">Az önce CNNTURK de Ahmet Hakanın programında “Atatürk-Atatürkçülük-Cumhuriyet” konuları tartışılıyordu. Ne yazık ki, sadece saygı duymamak adına, habire araya anlamsız başka bir konuyu sokuşturuyorlar.</div><div style="text-align: justify;">Aslen derdim, herkesin herkesi sevmesi falan değil. Ama şunun da farkında olmak gerek diye düşünüyorum, reddettikleri Kurtuluş Savaşı, Kurtuluş Savaşını herşeye göze alarak başlatan ya da ilk kıvılcımlarım oluşmasını sağlayan, halka umut aşılayan Atatürk ve sonrasında ona inanan halk olmasa idi, bu işe baş koyan herkes varını yoğunu ortaya koymasaydı, acaba biz gene özgür bir ülke olur muyduk? Yoksa çeşitli şehirlere girmiş ülkelerin bölge bölge sömürdüğü, halen daha kendi kendini yönettiğini sanan ama aslında sömürenler tarafından yönetilen bir ülke mi olurduk? Sanırım sömürülen ülke olacağımız ya da hiç ülke olamadan bugün Fransanın, Amerikanın dünyanın kel alaka yerlerindeki toprakları misali bizde Fransa, İtalya, Yunanistanın topraklarının birer toprak parçası olmaz mıydık? Bence evet olurduk. </div><br /><div style="text-align: justify;">Bence sadece ve sadece bunun olmasını engellediği için bile Atatürk'e saygı duymalı anti-Atatürkçüler. Çünkü aksi durumda değil ilkokul çağındaki çocukları türbanla okula yollamak, Müslümanım bile diyemezdik, ezan sesini, bayramın çoşkusunu rüyalarımızda, birbirimizin göz bebeklerinde görür ve yaşardık. </div><div style="text-align: justify;">Özetle de demek istediği şu; herşeyden ve herşeyden önce neleri kaybedecektik diye düşünmeyenlere önce bunu öğretmek gerek ve tüm gerçeği ile gözler önüne sermek gerek diyorum. Onlara padişahın, sadrazamın ülkeyi çoktan satmış olduğunu da hatırlatmak gerek, değil ki onların dediği gibi Cumhuriyet olgusu Osmanlıda oluşmaya başlamıştı. Herhalde bu olgu oluşmaya başlasa ilk günden teslim olmak yerine, onlar Kurtuluş Savaşını başlatırdı sanırım. Bunu anlayan gerisini de anlar herhalde. </div><br /><div style="text-align: justify;">Laiklik diye bağırıpta her yere türbanla girmeye çalışanlara da şunu demek gerek diye düşünüyorum. Camiye, kim olursa olsun, dini ne olursa olsun, başı açık, şort, kolsuz giysilerle girebiliyor musun? Ya da Vatikana? </div>HAYIR! <br />Neden?<br />Saygıdan, dinin kurallarından...<br /><div style="text-align: justify;">İşte aynı şekilde de devlet işlerinin olduğu yere giremezsiniz. Benim devletime saygı ve kuraldan dolayı. </div><div style="text-align: justify;">Ve bu türban konusundaki gerginliğin yok olması için, ister türbanlı olsun, ister olmasın, dini inancının ülke yönetimini ve en basit vatandaşlık hakkı olan “eğitim, sağlık ve eşitlik” haklarını etkileyemeyeceğine beraberce inanır ve politikacılara bu konuda bizi kullanamayacaklarını beraber anlatırsak çözeceğiz bence. Tabii kara çarşaflıları hiçbir koşul ve durumda kabul etmiyorum ben. </div><div style="text-align: justify;">Aslen, bence erkek toplumun sapıklıkları nedeni ile kadını kapamakta başka gereksiz her bir durumdur. Yani erkek türlü sapıklığı yapacak ama sonucunda tedavi görmesi yerine benim oramı buramı kapatacak. Oldu valla. Ne ala memleket!</div><br />Canım Kızım,<br /><div style="text-align: justify;">sana nasihat.. sakın ola ki, kimseyi dini-dili ve ırkı için yargılama ve kendini yargılatma. Bu hakkı sana tanıyan, ileride okula gitmeni, meslek sahibi olmanı, ülkenin-dünyanın ekonomisine katkı sağlamanı sana hediye eden, seçme ve seçilme hakkını sana sağlayan Ulu Önder Atatürk'ü ve ona inanıp bu yolda can verenleri unutma ve onlara laf söyletme, olur mu!! </div><br /><div style="text-align: justify;">Daha parlak günlerde Atatürk'ü anlaman ve anlatman dileği ile...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-2705452666085992130?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-75343657829417137642010-10-31T23:01:00.013+02:002010-10-31T23:27:17.661+02:00Uzun süreli arayı, Özge'nin mimi ile sonlamak kısmetmiş. Umarım uzun ara olmaz tekrardan...<br /><br /><i>Boncuğunuza kitap seçerken en çok önem verdiğiniz kriterler neler?<br /></i> <br />Öncelikle onun anlayamayacağı soyut şeyleri içermemesine dikkat ediyorum. Bunlar daha çok periler, melekler ve bizim zamanımızın kırmızı başlıklı kız, kurt ve kuzu yavruları gibi öyküler ve kitapları.. <br /><br />Çizgi filmlerde konuşan arabaları ve aslında konuşamayacak olanları o kadar dert etmiyorum.<br /><br />Yaşı itibari ile de kendi seçtiği için kitapları, kendisinin beğendiği ve yaşına uygun herşey alınabilir oldu bizim için.<br /><br /><i>Bir kitabın kapak tasarımı sizi cezbeder mi?<br /></i><br />Her zaman değil ama etkisiz eleman olduğunu söylemekte doğru olmaz.<br /><br /><i>Çocuk kitaplarının didaktik yaklaşımlarını nasıl buluyorsunuz? <br /></i><br />Eğer kitaplar yurtdışı kaynaklı ise bence daha iyi. Maalesef yerliler de aynı kaliteyi bulmak çok zor, benim için tek istisna "Meraklı Minik" dergisi. 2.5 yaşında bir çocuğun "eğer gagalı leylek, niyala" gibi afrikaya özgü havyanları bilmesi ne kadar normal olabilir ki.. Biz bile bu dergi sayesinde öğrendik.. :))<br /><br /><i>Çocuk kitaplarındaki resimler nasıl olmalı sizce? Hikayesini beğendiğiniz bir kitabı ilüstrasyonlarından dolayı almamazlık ediyor musunuz veya tam tersi oluyor mu? Hikayesi uyduruk olan bir kitabı grafiklerine aşık olarak aldığınız oldu mu? Grafiklerde aradığınız temel özellikler var mı? Varsa nedir?<br /></i><br />Sadece grafikleri için bir kitap almak benim için zor çünkü uydurduğum hikayeyi bir dahaki seferde doğru hatırlamam gerekli. Ama sadece hikaye için bir kitap almakta mümkün değil çünkü benim çocuğum kitabı resmilerine bakarak kendince okumayı da seviyor. Yani bizim kitaplarımız hem resimleri iyi hem de hikayesi iyi olanlar olmalı. <br /><br /><i>Çocuğunuzun şu anda en çok sevdiği 3 kitap hangileri? Bu kitapların bir ortak yönü var mı?<br /></i><br />Şu anda "ilk taşıtlar kitabım", Afrika kitabı dediği Meraklı Minik dergisinin Afrika ile ilgili sayısı ve gene Meraklı Minik dergisinin Uzay sayısı. Hepsinin ortak yönü de ona yeni birşeyler öğretiyor olması ve meraklanmasına sebep olmaları<br /><br /><i>Bir çocuk kitabı yazsanız hangi temayı işlemeyi düşünürdünüz, ya da temasız öylesine bir masal mı uydururdunuz?<br /></i><br />Bence masal yerine basit, iyi içerikli gerçekçi hikayeler yazardım. Bence daha çok hoşlerıne gidiyor. Mesela AÇEV tarafında hazırlanmış bir seriyi biz çok severek okuyoruz. "Şaşkın" isimli köpeğin hikayesini ve "Şakacı Kaya" favorilerimiz<br /><br />Hayal okursan sende blogunda cevaplar mısın? :))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7534365782941713764?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-78843234306695559712010-09-13T00:09:00.001+03:002010-09-13T00:09:25.725+03:00<img width='640' src='http://lh5.ggpht.com/_lDTxSoJjE_c/TI1BgM6HfbI/AAAAAAAAAvo/02W3i7PqvL4/img.jpg'><br>Çok bağırdık ama olmadı, bir daha ki dünya şampiyonasına...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7884323430669555971?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-5042600343697399452010-09-07T00:48:00.000+03:002010-09-07T00:48:28.937+03:00<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">Nedeni bende saklı, canım sıkıldı, moralim bozuldu bu akşam...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Okuduğum 3-5 satır, okumadığım ve okumayı reddettiğim binlerce satırla beraber üzerime çöktü, ben altında kaldım satırların... Kendimi hem yerine koydum hem de koymayı reddettim kafamda... Okuduklarım ağır geldi bana herkes gibi... Kısa sürede çok şey sorguladım ama cevabını bulamadım ve biliyorum ki başa gelmeden anlamak, anlamış gibi konuşmak çok ama çok manasız... Allah kimseye vermesin... altından kalkılır mı bilemem... Ben kendimi hayal bile edemiyorum... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div align="center" class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/TIVY5pJXCpI/AAAAAAAAAvY/6CmJopwUyDI/s1600/scream-munch.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ox="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/TIVY5pJXCpI/AAAAAAAAAvY/6CmJopwUyDI/s320/scream-munch.png" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Tüm bu duygularımla yüzüme vermek istediğim, isteyeceğim ifade Munch'un Çığlık tablosunda gizli... Gerçi tablodaki&nbsp;adamla durumum farklı ama bende bu yüz ifadesi çığlıktan çok; üzüntüden, sıkıntıdan yola akan surat hissi uyandırdığı için ruhum ile uyuştu... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Tüm bunların üstüne, kısa hayatımızı kendimize dar eden gene kendimiz miyiz diye de sordum.. Cevabı ise bir sürü belirsizlik oldu...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Bazı zamanlarda düşünüyorum, neden büyük şehirde yaşayıp, sürekli eksik kalma, yetememe, yetişememe duyguları ile doluyoruz diye.. Bugüne kadar yaşadığım hayatta param yetse vaktim yetmedi, vaktim yetse güzüm yetmedi, gücüm yetse kariyerim yetmedi... Hep bir engel hep bir bahanem oldu... Acaba, gerçekten ve gerçekten pılıyı pırtıyı toplayıp gitsek şöyle sakin, dingin yeşil bir yere.. Yaşayamaz mıyız ki? </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Evet, böyle düşündüğüm zamanlarda ben de kendime diyorum "internetin, televizyonun ve bir sürü teknoloji çağı bağımlılıkların olmadan nasıl yaşarsın" diye ama sonra da düşününce buradaki hayatımda haftanın kaç saatini nette, kaç saatini TV izlemede ve kaç saatini gazete okuyup sinirimi bozmakta harcıyorum ki... İş saatleri dışında gunde hepsini toplasam ortalamada 1,5 saati ancak yakalarım herhalde... Madem hayatımda bu kadar az yer tutuyorlar, bu bağlılık niye? Aylardır sinema kapısından mı girdim? Yo.. İzlediğim filmlerin hepsi DVD'den... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Peki her haftasonu alışveriş mi yapıyorum gönlümce de, güncel modayı dakikası dakikasına yakalayamamaktan korkuyorum... o da hayır! Bu sezonda kendime 10 parça aldım herhalde, hiçbiri de keyfi değil...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ya geçinmek nasıl olacak diyorum.. E az bir tarla alsak, eksek... Sonrasında da ne organik mi kaygısı ne de o-bu çiftlikten kavgası.. Ne ektiğim belli, ne yediğim belli... Ne eksik ne fazla.. Sadece bize kadar... Sebze meyveyi dalında koparıp, eteğe silmece sonra hop mideye indirmece yapsak.. süper olmaz mı?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">En mühimi Gülde Işık'ın eğitimi ne olacak diye&nbsp; bir korku kopuyor içimden ve kartopu gibi yuvarlana yuvarlana&nbsp;büyüyerek geliyor üstüme... Aslında yok mu Anadoludan da çıkan binlerce başarılı çocuk? Vaar! Hem de alası var.. E biz de az-çok biliyoruz. Beceremez miyiz, iyi bir lisan öğretmeyi, üniversitede okumasını... İllaki, iyi olmak için okul etiketi mi şart?&nbsp;&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Sabah horoz sesi ile uyansak, güneşi selamlasak, gerçek gerçek mis gibi bir havayı soluyarak güne başlasak fena mı olur? Ama gerçek temiz havadan bahsediyorum.. şöyle kocaman bir "oh" dediğinde sabah serinliği ile seni uyandıran, oksijen bolluğu ile ciğerlerini yakan... Aynı babanemin evinin önündeki küçük terasta soluduğum yaz-kış sabah serini Trakya havası gibi...</div><div style="text-align: justify;">Tüm gün yapacak işimiz olsa, dağ bayırda çayırda... Koşmadan, sıkılmadan, daralmadan... Akşama mutlu bir yorgunluk yaşasak; sinir stresin yarattığı baş ağrısı ya da mide yanması yerine... iyi olmaz mı?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Herşey iyiyse, bizi burada tutan, ayağımıza vurulmuş görünmez prangalar neler? Eş, dost akraba hiç değil, dip dibe oturupta aylarla görüşemediklerim var dolusu ile... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Gerçekten ama ne?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Benden, bizden ve kendimize gereksiz yere yüklediğimiz gerçek olmayan ama gerçekmiş gibi yapıştığımız korkulardan başka?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-504260034369739945?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-89736734160632306582010-07-26T00:03:00.000+03:002010-07-26T00:03:13.465+03:00Bu haftasonu da bitti...<br /><br />Bu haftasonunu da havuzda gecirdik. Gülde Hn. suya bayıldıgı için, suda olmasına seviniyorum ama diğer taraftanda havuz-mikrop durumunda da tırsmıyor değilim, her ne kadar bildiğimiz ve temiz yerler olsa da... <br /><br />Bizim ufaklık, bugün havuz sefasından sonra 17.40 da sızdı ve 23.00te ancak kendine geldi. Uyudugu yer ise kuzeninin yer oyun örtüsünün üstü... Uyumaktan öte pestil gibiydi, kafasında 8 aylık Aylin'in mutluluk çığlıklarının olması bile rahatsız etmedi... Hatta bir ara susam the cat bile yalayarak uyandırmaya niyetlendi ama sonunda o da gitti holde tembellik yaptı... :))<br /><br />Günde böylece bitti......... Ailecek geçirilmiş, güzel bir gün..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-8973673416063230658?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-56030197959270756622010-07-17T21:13:00.000+03:002010-07-17T21:13:49.488+03:00<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">Haftasonunun yarısı da bitti... tüm hafta&nbsp; boyunca bir sürü şey yazılmak üzere kafamda dolandı durdu ama hic fırsatım olamadı.</div><div style="text-align: justify;">-------------</div><div style="text-align: justify;">Öncelikle garip bir dünyada yaşıyoruz. Düzen garip, insanoğlu garip. Herkes bir harala gürele içinde hayatını, yaşamını tüketiyor gibi gelmeye başladı bana dönem dönem... Bazı zamanlar (ki genelde alakasız zamanlar ve mekenlar) durup "ne yapıyorum ben" diye düşünür oldum artık. Bu bir olgunluk emaresi mi, başka bir şey mi hiç ama hiç bilmiyorum. bu şekilde düşünmenin sonucu ne oluyor diye sorsam kendime, o harala gürele içinde düşüncelerimi toparlayamadan, maalesef ki kaldıgım yerden hayata ve o karmasaya devam ediyorum. Garip bir ikilik bu....</div><div style="text-align: justify;">-------------------</div><div style="text-align: justify;">Yaz sonunda bu hafta geldi. Bugün sümüklü Gülde'ye ve boğazı ağıran kocaya rağmen havuza gittik, 2 saatliğine. Çocuk olunca, insanlar da başak bir ruh hali oluşuyor. Eskiden olsa üşenir, bin türlü bahane bulurduk, yok yol, yok trfik yok kalabalık diye. şimdi ise yavrucak eğlensin diye günün oratsı kalktık gittik, bir de aralara diğer şezlongları ite-kaka kendimize yer buldurduk. Bu değişim, acaba gerçekten çocuk için mi yoksa çocuğu paravan kullanıp, zamanında dillendiremediğimiz bazı şeyleri (mesela hadi tembellik etme, en azında gidip bakalım gibi) eyleme geçirmek mi? emin değilim.. belki hepsi, belki hiçbiri... </div><div style="text-align: justify;">------------</div><div style="text-align: justify;">Havuza mecaralarımıza gelirsek... Gülde Hn. her gittiğimizde her seferinde olaya daha da ısınmış oluyor. Bugün havuza çivileme atlama çalışması yaptı ama daha gidecek çoook yolu var... Yürü be Gülde! Kim tutar seni. Çıkarken bir de "gelin" gördük... Bizim ki, çok bir özene bözene baktı, gitti kucağına falan oturdu (bu arada bezi attık, içimden de diyorum ki, şimdi bir çişi kaçsa ne rezil bir durum olur)... Oradan biri hemen atladı, aa gelinken kucağına aldığın çocuğun cinsiyeti ne ise, ilk çocuğun da aynı cinsiyette olur... Allah allah kim uydurmuş bu abuk sabuk işleri...&nbsp; en sinir olduğum şeylerdir bu tür gereksiz işler... Neyse, herkesin gereksiz bulduğu şeyler kendini bağlar....</div><div style="text-align: justify;">-----------------</div><div style="text-align: justify;">Şimdilik bu kadar............</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5603019795927075662?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-17771031818491356162010-07-12T22:55:00.000+03:002010-07-12T22:55:08.161+03:00Parkın ortasında, parktan çıkmaya ve eve gelmeye çalışırken, Gülde Işık babasının kucağında uykusuzluğun doruklarında bağırdı:<br /><br />-Oraya gitmeyelim, MOK! MOK!<br /><br />Gülde Işık'a sorulur "Mok, Mok" ne demek diye...<br /><br />Cevap: " Penguenlerin çıkardığı ses demek!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-1777103181849135616?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-49247727099601316352010-06-27T00:12:00.000+03:002010-06-27T00:12:21.157+03:00Haziran ortasından beri akşamlarımız fitbol fitbol oldu... allahtan bağımlılık durumu yok kimsede ama sona yaklaştıkça heyecan artacak kesin. En komiği de, bence, her maç sonrası Sergen'in ayptığı süper yorumlar. Bana kendisini Pele zannederek yorum yapıyormus gibi geliyor.. Ya da ağzı o kadar iyi laf yapıyor ki, benim gibi bu işi anlamayanlar "vay vay neler neler biliyormus şu Sergen" diyor... Bilemiyorum...<br /><br />Bu akşam hayatımın en baba kitabını aldım... Hem kilo hem bıyut hem de fiyat olarak... Tepsi taşır gibi taşıdık valla ama güzel kitapmış...<br /><br />Gülde Ikık Hn. Salı günü Antalyaya babanesinin yanına gittik, Mkaddes Teyzesi ile birlikte. Önümüzdeki Salı akşamı dönüyor. Zavallım rüzgardan sebep doğru dürüst denize giremeden dönecek sanırım. Halbuki bizim en büyük isteğimiz dilediğince denizde kalması idi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-4924772709960131635?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-87421626042531093622010-06-01T00:10:00.001+03:002010-06-01T00:16:02.033+03:00<span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;, sans-serif;">Döndük dönmesine Paris'ten de... döneli beri&nbsp; eski düzeni tutturamadım ben...</span><br /><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;, sans-serif;">ne değişti aslındaki? HİÇ... ama insan tatil dönüşü tatil keyfini sürdürmeye yatkın oluyor sanırım benim gibi...</span><br /><span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;, sans-serif;">Tatilimiz çook ama çok güzeldi... umarım daha uzun da yazacağım... en kısa zamanda...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-8742162604253109362?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-8889902843348348982010-05-05T00:13:00.000+03:002010-05-05T00:13:56.729+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/S-CNzLy1zEI/AAAAAAAAAvM/5CPgw9jwBGs/s1600/Eiffel_Tower.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/S-CNzLy1zEI/AAAAAAAAAvM/5CPgw9jwBGs/s320/Eiffel_Tower.jpg" tt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Bekle beni Paris ben geliyorum...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Yorgun ama hevesli... :))</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-888990284334834898?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-82782883425771514202010-04-20T11:42:00.000+03:002010-04-20T11:42:47.196+03:00<span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Küçük kızım 23 Nisan ülkemizde “Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı” olarak kutlanır ve sana ilkokulda büyük ihtimalle bu bayramı Atatürk'ün çocuklara hediye ettiği ve bunun çocuklara ne kadar değer verdiğini gösterdiğini söyleyecekler.... <br /><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Evet bu öğretilecek klişe laf aslen çok doğru ama çok da sığdır.</span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Aslında bu bayram, kendini bilmez ve çocukluklarını unutmuş biz büyüklerin kafasına kafasına vurmak için siz çocuklara adanmıştır. Çünkü insanlar büyüdükçe, geçmişlerini unuturlar. Bir zamanlar kendilerinin de çocuk olduğunu, çocukken hissettiklerini, özlemlerini vs. hepsini “adam” olunca yok sayarlar.</span><br /><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Siz çocuklar “geleceksiniz”. Acaba kaç ana-baba bu sorumluluğu üzerinde hissederek yetiştiriyor çocuğunu. </span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Biz de bir zamanlar çocuktuk, yetiştik/yetiştirildik, eğittik/eğitildik ve bu yaşlara geldik. Ve bizler şimdi sizlerin büyümesine, yetişmesine rehberlik ediyoruz. </span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Dilerim ki, sen ve seninle yaşıt tüm çocuklar hakettikleri iyi eğitimleri, öğrenimleri, sağlıklı çevreyi, düzenli hayatı ve demokratik haklarının hepsini elde ederler. Aslen de bunu sağlayacak olan “sizler”siniz. Biz sanırım bu şansı kaçırdık ya da kaçırmak üzereyiz.</span><br /><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Sana “ülkene hayırlı bir çocuk” olmaktan çok; tüm dünyaya hayırlı bir insan olmanı tavsiye ediyorum. Bu demek değil ki, dünyayı kurtaracak icatları, teknolojileri geliştirmeni bekliyoruz. </span><br /><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Aksine, senden </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>değişeme açık; demokrasiyi içine sindirmiş; duygu- düşünce ve inançlarını hiçbir koşul altında hiçbir zümrenin kullanmasına ve başkalarınınkinin de kullanılmasına izin vermeyen; çevreye ve doğaya saygılı (çöplerini kaldırıma-sokağa atmamaya başlamak bile bu saygının gelişmesinin ilk adımı bence); insanları-hayvanları kısaca canlı herşeyi seven ve koruyan; bu ülke sınırında yaşayan herkesi eşit seven ve yer-yurt ayrımı yapmadan tüm ülkenin beraber feraha ulaşması için beraber çalışmamız gerektiğini bilen; öğrenmeye daima aç bir dünya bireyi olmanı istiyorum.</em> </span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Biliyorum ki, isteklerim yazmaktan kat be kat zor ama sen olmak istersen ben önündeki yolda sana yolunu aydınlatacak ışık olmayı seve seve yaparım, kendi doğrularını kendi iradenle bulduğun sürece, daima... </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-8278288342577151420?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-15315514430995882692010-04-20T11:37:00.002+03:002010-04-20T11:38:09.133+03:00<span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Öncelikle kafamı toplamam sonra da organize şekilde dağıtmam gerek... </span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Aklımda binlerce fikir, bahar kelebekleri gibi uçuş uçuş... Hepsine konacak bir dal bulmalı.. Sonra da bir hedefe doğru tekrar uçurmalı... </span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Baharla beraber gel-gitlerimde hızlandı.. Tipik İkizler burcu insanı olarak, moralim bozulması ile düzelmesi arası 10 dakika... Benim içinde zor bir durum bu... </span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Etrafta çocuk yetiştiren bir sürü çılgın anne var.. insanın moralini bozuyorlar.. bende hep bir eksik kalma, yetememe, bilememe hissi uyandırıyorlar.. Bazı çırpınışlarını fazlası ile abartılı ve anlamsız buluyorum ama bazılarında da kendime dönüp bakıyorum ve utanıyorum... </span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ne acıdır ki, dilediğim, istediğim, hayal ettiğim gibi kızımla oyun oynayamıyorum bence... hep yapacak, yetişecek bir yerler, bir işler var.. Bazı zamanlarda ciddi olarak acaba uykumu en aza mı indirsem diye düşünüyorum ama ne kadar geç yatarsam o kadar geç kalkıyorum ki, bu da akşam kazandığım zamanı sabah uyuyarak harcamak demek oluyor... Bu kısır döngüyü nasıl kırmalıyım bulamıyorum. Sabahları 1 saat daha erken kalkmamı gerektirecek bir sebepte bulamıyorum ki, yataktan zorla da olsa kazınayım... Hatta bazı sabahlar o kadar derin uyuyor oluyorum ki -mesela bu sabah- işe giden Gürolun kapıyı kapadığını, kalktığını, giyindiğini hiç ama hiç duymuyorum... </span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Sanırım ben neyi-nasıl yapayım diye düşünürken ve kıyısından da olsa duruma hakim olmaya çalışırken zaman akıp gidecek olağan hızı ile ve bizim Gülde büyüyecek...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-1531551443099588269?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-48897121407027018052010-04-02T16:38:00.000+03:002011-05-11T01:48:16.294+03:00Canım : sıkılıyor<br /><br /><br />neden: bilinmiyor..<br /><br /><br /><br />çıksam işten çıkabilcelek durumdayım ama ayağa kalkmaya, gitmeye üşenir bir moddayım. <br /><br />Gün içinde nasıl bu hale geliyorum hiç bilmiyorum. Belli bir saatten sonra herşeye üşenir oluyorum. Geçer mi acaba bu durum?<br /><br /><br /><br />Dün hele bir takıldım ki, sinirlerim bozulup ağladım yaşla... galiba abhar bu sene fena çarptı beni... <br /><br /><br /><br />Bir de nedense, hep yapmam gereken 1 milyon iş varmış ve hepte yapmaya engelim varmış gibi hissediyorum. Her zaman herşeye bahanem de var.. yoksa da işleri sallana sallana yapmaktan vakitsizlik yaratıyorum kendi kendime...<br /><br /><br /><br />Etrafıma bakınca da ben hariç herkes gayet mutlu mesut yaşıyor gibi bir havada.. bu daha da sinirlerini bozuyor. Acaba “5 çayı saati” mi bana iyi gelmiyor. 5te çay keyfi falan yaptığımdan da değil ama... <br /><br /><br /><br />ya da işte çalış, evin sorumluluklarını yüklen (ya da yüklenmiş gibi hisset) <br /><br />Bilmiyorum. <br /><br />Bilemiyorum. <br /><br />Çözemiyorum!<br /><br /><br /><br />Yorgunum belki de ama dinlenesim yok... 3 hafta sonra tatile gidiyorum hiç heyecan yok!<br /><br />Ayarım kaçtı.. <br /><br /><br /><br />Kredi kartım kayıp, telaş yok.. <br /><br /><br /><br />Ağlayasım var, göz yaşım yok!<br /><br /><br /><br />Garip bir hal benim ki! Nedendir bilinmez, bilen de bulunmaz... <br /><br /><br /><br />Diğer çocuklulara bakıyorum, hayatlarını çocuk yetiştirmeye adamışlar... Ben de adanmışlık da yok... Hatta fazlası ile adanmışlık bana sıkıcı, itici ve anlamsız geliyor.<br /><br /><br /><br />Kıskançlık mı? Belki...<br /><br /><br /><br />Yapabilir miyim? Sanmıyorum.<br /><br /><br /><br />Bünyem izin vermez, <br /><br />bünye izin verse,<br /><br />Ruhum izin vermez,<br /><br />ruhum izin verse,<br /><br />burcum izin vermez,<br /><br />burcum izin verse,<br /><br />başka bir şey izin vermez... <br /><br /><br /><br />Biliyorum aslında, en çok eski “özgürlüğümü” özlüyorum ben... <br /><br />“İkizler”im ben, hava grubu.. duramam bir yerde öyle sıkış tıkış... <br /><br />Bana hareket özgürlüğü gerek...<br /><br />“Dans” etmeyi, dans ettiğim günleri özlüyorum... hem de çok...<br /><br /><br /><br />Var işte bir sürü içimde özlemlerim... Beni bu özlemlerim böyle yapıyor... Ve şu an için sadece tatlı bir anı olarak çok ama çok uzakta ve geride kaldılar diye düşünüyorum ki... Bu beni daha da üzüyor, boğuyor...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-4889712140702701805?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-39273157037588142802010-03-27T00:37:00.001+02:002010-03-27T00:38:13.869+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">gecenin 00.30u ama içerideki minik kuş "iyi ki doğdun Gülde!" diye şarkı söylüyor.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana;">içim, aklım, ruhum bulanık. hem de çok bulanık... çok mutsuz... umarım kısa zamanda berraklaşırda, ben de bahar havasına girerim...</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana;">çok şey alasım çokşey yapasım var ama harekete geçmeye mecalim, isteğim, nedenim yok...</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana;">hayatımda iyi şeylerde oluyor, istediklerim hedeflerim gerçek oluyor... Belkiçok çok kötü olmamı bu iyiler engelliyor... Denge kuruyorlar...</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana;">Bazı zamanlarda hıökıra hıçkıra ağlayasım var ama o bazı zamanlarda zamanım yok. Zamanım varken de ağlayasım yok...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3927315703758814280?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-39693379876398637502010-02-21T00:25:00.004+02:002010-02-21T00:50:40.939+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Akşam sinemaya gittik ama tutturamadık. Yeni Kurtadamın daha once yapılmıs olan kurtadam filmlerinden tek farkı oyuncuları ve fazlası ile vahşice işlemesi idi konuyu...<br /><br />Film sonrası tek düşündüğümse, bugunlerde “tırnaklarını cok gosterir” oldun lafını duymaktan dolayı mı bu filmi tercih ettiğimdi. Ne de olsa, kurt adamlarında hatırı sayılır tırnakları oluyor... Filmdeki benim için tek iyi, Antony Hopkins ve Benico Del Toro idi... süper, süper.. ben bu yaşlı kurtları, A.Hopkins ve J.Nicholson mesela, nedense pek bir seviyorum... Filmlerde de görmek pek hoşuma gidiyor kendilerini...<br /><br />Sabah kahvaltıya gittik, eski işyerimden yegane dostlarımla.. 4 kız.. uzun zamandır şu kız kıza olayını yapmamışım.. iyi geldi. Gittimiz yerde Tarabyanın taaa tepesinde ve C.tesi sabahı olunca da iyi geldi.. Sanırım tek iyi gelmeyen, uzun süredir yemediğim kadar çok ve çeşitli kahvaltı çeşitliliği idi... Öğlenden beri ince bir karın ağrım var. Ne artıyor, ne azalıyor. Hep aynı rutinde... iç sıkıcı bir ağrı... bakalım belki sabaha gitmiş olur...<br /><br />Şu anda G.Işık içeride babanesi ile... cır cır gene birşeyler anlatıyor... uyumamak amaç.... saat :00.45... e, normal tabii... tum gün 16.30 a kadar parkta kudurur, sonra da baygın şekilde 3,5 saat uyursa şimdide şam şeytanı gibi konuşur etrafta... uyu kızım uyu... ama nerde....<br /><br />Kısa zamanda yuva işi ile ilgilenmek gerek... Çalışmam gerek... bir sürü şey gerek...<br /><br />Gerek, gerek, gerek..........</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3969337987639863750?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-71141471366653038252010-02-18T00:35:00.000+02:002010-02-18T00:36:50.854+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Gülde Işık’ım öncelikle sağlıkla, mutlulukla nice nice yaşların olsun canım kızım... Gülen yüzün hiç solmasın...<br /><br />Bu yılın ilk (ve muhtemel tek) mektubuna gelince...<br /><br />Valla güzel kızım sana neler neler yazmak istiyorum, neler neler anlatmak istiyorum ama ben çok tembelim annecim.. “Ne tembeli” diye geçirme hemen aklından, yazma tembeliyim.. Çoğu zaman aklıma yazıyorum ve akla yazılanlar buhar olup uçuyor sonra...<br /><br />Sana bu yaş itibari ile “hayat şöyle b.ktan, böyle düzeni bozuk” gibi laflar etmeyeceğim. Eveet hayat çok kelek ama hayat bu işte.. Kelek melek... ama ÇOK GÜZEL... Belki de hayat bir boyama kitabı gibi. İnsanın yaratıcılığı, iyimserliği ile orantılı derecede renkli.. kim bilir? Herkesin yorumu kendine... Bence hayat “yarısı dolu bardağa” ne kadar sıklıkla “dolu” gözüyle baktığınla ilgili... Bu hayat meselesini kendin çözeceksin artık yaşadıkça...<br /><br />Şu anki durumuna gelince;<br /><br />En ileride koşan gelişimin “çene kasın” canım, doğal olarak... Hatunsun ya, ondan... Konuşmak değilde daha çok sohbetle ya da bize sinirli sinirli birşey anlatmakla meşgulsün bu aralar... Mesela bu akşam, oyuncak balığın Nemo ve Doryi “sen hiç ağlama” diyerek seviyordun. Neden bilinmez. Bir de onlara “ateş böceğini” anlattın, sağolasın baby tv. Sonra da “devamını anlat” diye sözü Nemoya verdin ama Nemodan fazla ses çıkmadı.<br /><br />Seninle üzerinde çalıştığımız konulara gelince; biri tuvalet eğitimi diğeri de çiğneme alışkanlığın...<br /><br />Tuvalet eğitimin ne durumda bende bilmiyorum. Galiba şu aralar daha çok eğitim için eğitiyoruz seni ve kendimizi.<br />Çiğneme konusunda ise, feci tembeliz. Sen, ben ve bakan teyzen... Çok ama çok emek harcamamız gerekecek... ahh ahh. Bu da benim en büyük hatamdır bu 2 sene içinde yaptığım... ama biraz koşullar biraz da acemilikle geldik bugünlere... Bir şekilde halledeceğiz artık... Fazlası ile sabır gerekli, bugün köfte makarnayı 1 saatte yediğin düşünülürse...<br /><br />Bu sene “doğum günü” ne demek anladın sanırım. Tüm gün bugün benim “yaş günüm” dedin durdun, pastayı ve mumu da sevdin her çocuk gibi. Ve mumları da 5 kez üfledin, her çocuktan beklenildiği üzere...<br /><br />Seni anlatmak değil de, kameraya almak daha hoş olur... sanırım.. bak anne ile babanın çalışması gereken bir konu daha...<br /><br />Gördün mü Gülde’cim, hayat hep yeni bir mücadele ile devam ediyor bitmemecesine...<br /><br />Umarım bu yazdıklarımı ileride okursun....<br /><br />Seni çok seven annen..</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7114147136665303825?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-8669687901358670562010-02-15T00:02:00.001+02:002010-02-15T00:10:04.442+02:00<div align="justify">Gülde Işık Hanım, 2 yaşını doldurdu Cuma günü. Kutlama işini de C.tesiye bıraktık.<br /><br />Çağırılacak insan o kadar çoktu ki (aile kalabalık olunca çekirdek kadro bile epey kalabalık oluyor) kutlamayı 2 seferde yaptık.<br /><br />Yandaşları diye adlandırdığım yaşıtlarını öğlen, akraba kısmını da akşam misafir ederek ev kutlamasında sanırım yeni bir rekora da imza attım.<br /><br />İlk grup, biz dahil 20 kişi, akşam grupta gene biz dahil 32 kişi idik.<br /><br />Nasıl sığdık, nasıl yemek yetiştirdik sormayın. Dört koldan ve gün öncesinden çalışmalara başladık. Bu kadar kalabalık bir grupta da en stresli iş bana kaldı; organizasyon ve yönlendirme... Neyse bu yaşgününü de yüz akıyla atlattık, darısı 2011 yılınınkine...<br /><br />Bu arada pastamızda 2 adetti ve yengemizin hediyesi... resimleri sonraki sefere.... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-866968790135867056?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-21456322551055311892010-02-11T23:57:00.002+02:002010-02-12T00:50:23.326+02:00Sadece kacaman bir OFF!! yazmak istedi içim....<br />hmmm...<br />o kadar işte!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-2145632255105531189?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-66274274135345199032010-01-29T00:27:00.003+02:002010-01-29T00:31:04.685+02:00Zamanında; bir gölün, göremediğim ama varlığını bildiğim, ortalarında bir yere bir taş attım.<br />Taşın suya dokunduğu andaki ses geldi ilk "culup" diye...<br />Sonra bekledim dalgacıkları ile geri donsun diye...<br />Sabırla ve umitle...<br />İlk dalgacık geldi, bana beklediğim haberi getirdi...<br />Şimdi bende gelen ilk dalgaya sevgimi verip geri yolladım, bakalım daha da büyüyerek dönecek mi?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6627427413534519903?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-46102046500628905392010-01-25T21:08:00.002+02:002010-01-25T21:10:17.711+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/S13sYX6py9I/AAAAAAAAAuY/vZsBaW8RsNw/s1600-h/Foto%C4%9Fraf-0163.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430756629159726034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/S13sYX6py9I/AAAAAAAAAuY/vZsBaW8RsNw/s320/Foto%C4%9Fraf-0163.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Gülde Işık karlarda, arkadaşı ile...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-4610204650062890539?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-4263143574405646792010-01-25T14:31:00.002+02:002010-01-25T14:34:21.471+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/S12PvooqBII/AAAAAAAAAuQ/XfFZ8rX0Xhs/s1600-h/Ar1.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; FLOAT: left; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430654774203253890" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/S12PvooqBII/AAAAAAAAAuQ/XfFZ8rX0Xhs/s320/Ar1.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Bu da beyazlar içindeki ofis bahçemiz...<br /><br />Kar yağsa da mangal-sucuk keyfi yapsak diyorduk ama bu kadarını da çağırmamıştık... :))<br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-426314357440564679?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-54192754325281162542010-01-25T14:26:00.002+02:002010-01-25T14:30:46.697+02:00<div align="justify">Dışarıda halen daha kar var. C.tesi günü sabah başladı ve yavaş yavaş her yeri kapladı. Hayatımızı felç etti ama bununla beraber mutluda etti. Garip bir tezat aslında....<br /><br />Etrafı kaplayan beyazlık, arada insanı beyazlar içinde düşünmeye itiyor.<br /><br />Mesela ben; cumadan beri düşünüyorum, sonra takılma boşver diyorum sonra tekrar düşünüyorum... Gel-git misali....<br /><br />- Neden kendimi her istenen yardımda yardım etme zorunluluğunda hissediyorum ya da talep edilmeden yardım için atlama isteği ile doluyum? Deli miyim divane miyim. Teşekkür edeni de çıkıyor arada, herhalde içinden "allah razı olsun" diyeni de; ama çoğu da istermiş gibi yapıp, iyi ki varsın diyip, sonra gidip başkalarını dinliyor. Sorunca da "sen olmasan ne yapardım" diyor. Aslında benim bulunduğum noktadan varlığımın pek bir önemi yok gibi geliyor bana, ama onların bulunduğu noktadan nedir değerim ve yerim bilemem.<br /><br />- "Söz" ile mi dostluk/güven/ arkadaşlık anlatılır yoksa yaklaşım/davranış ve hissiyatla mı bunu da düşünüyorum beyazlar içinde... Lafla söyleyince oluyor mu? Bana kalırsa olmuyor. Aynen yaşının kemale ermesi, olgunlaştığın anlamına gelmediği gibi. Ya da bir sürü okulları derecelerle bitirmek adam olmanı sağlamadığı gibi.<br /><br />Görmek-geçirmek de yetmiyor bence. Çünkü genelde çoğumuz sadece "görüyoruz", gerçirme kısmı içten geçip, kişinin özümsemesi kendine birşeyler eklemesi ile ilgili... Biz ise her uzun yaşamış, bizden farklı kişileri "görmüş-geçirmiş" sayıyoruz, yanılıyoruz. Aslında çoğumuz sadece "görmüş" kısmındayız işin ki; bazısı göremiyor da, sadece öylesine bakıyor... Her görmüş- geçirmiş gerçekten içinden geçirmiş olsa yaşadıklarını, hayatta daha farklı olmaz mıydı?<br /><br />Geçirmek zor iş; içine alacaksın, beyninde süzeceksin, eğrisi-doğrusu ile irdeleyeceksin, sana ters/yanlış gelse de kabul edeceksin ve sende kalan izlerini kendine alıp, hayatında kullanacaksın.... zor ama çok zor... Bu nedenle de bence "görmüş" çok, "görmüş-geçirmiş" az belki de neredeyse yok....<br /><br />Beyazlar içinde düşüne dururken ben, kar hiç durmadan yağıyor, yağıyor. </div><div align="justify">Sakin ve kararlı biçimde... yağda düşüncelerimi ört kar.... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5419275432528116254?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-58907380161177416062010-01-11T01:15:00.002+02:002010-01-11T01:17:40.295+02:00<div align="center">Gülde Işık ve Minik Dostlar Dans partisinde.... :))</div><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425254169631578418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 235px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/S0pf7E0Y2TI/AAAAAAAAAuA/rhITWbZt15E/s320/11.bmp" border="0" /><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5890738016117741606?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-52344259706435854052010-01-07T00:42:00.001+02:002010-01-07T00:44:20.428+02:00<div align="justify">Yazacaklarım için 2 farklı başlık aklıma geldi ama hengisi daha uygun, hangisi daha çok şimdiki beni anlatıyor bilmediğimden içinden birini seçemedim. Biri “portakalı soydum / başucuma koydum” diğeri de “kıymık sinirlerim”<br /><br />Bu aralar, beni rahatsız eden konuları düşündüğümde (konunun içeriğinin önemi yok – beni rahatsız etmesi yeterli), hep aklıma “portakalı soydum, başucuma koydum” tekerlemesi geliyor. Neden bilmiyorum... Hani portakalı soyup başucuna koymak abartılı bir durum ya, bana da bu aralar abartılı şeyler rahatsızlık veriyor ya, belki de o yüzden bu tekerleme müsallat oldu beynime... Ya da “portakalı soydum başucuma koydum” diyene “e banane bundan” demek dürtüsü ile hatırlıyorum...<br />Ya da devamındaki “ben bir yalan uydurdum” kısmana “ve sende buna inandın!” diye yeni bir ilave yapma istediği...<br />Bilemiyorum... Belki hepsi, belki hiçbiri...<br /><br />“Kıymık sinir” kısmına gelince... Fark ettim ki, sinirlerim kıymık gibi...<br />Nasıl ki, kıymık elinize battı mı, kolayına çıkmaz, ıkarmaya çalıştıkça daha derine kaçar, ve daha da katlanılmaz bir durum oluşur; işte benim sinirlerde öyle... Birkere bir şeye –kişye sinir oldum mu, döner dolaşır, kafamda evirir çevirir durumun hesabını kştabını yapar yapar sinir olurum. Bir süre sonra söküp atsam da, bu seferde yerinin acısı için dolanırım aynı yerde. Bu durum aslında akıllara ziyan. Hangi aklı başında, durup durup kendini sinir eden şeye takılır, iyileşmeye yüz tutmuş sinirlerini tekrar tekrar uyarır ki?<br /><br />İyi ki diyorum şu blog durumu var. Sevdiğin yazarın kitabını okumak gibi, sevdiğin ama tanımadığın (çoğu zaman) bir sürü insanın hayatına dokunuyorsun, onlarda senin hayatına dokunuyor. En azından ben böyle hissediyorum ve izinli olarak başkalarının hayatını paylaştıkça daha çok olgunlaşıyorum. Eksiklerimi gideriyorum, tamamlanıyorum. Durulup, berraklaşıyorum.<br /><br />Durulup, berraklaşmak yazınca 2010 yılını kendimi daha berrak, daha sakin ve daha anlaşılır ve basit olacak şekilde eğitme yılı ilan ettim. Bu ilerleme yolunda da ilk tekrarım;<br /><br />“Kimseyi yargılama, olduğu gibi kabul et” oldu. Son 3 gündür bunu tekrarlıyorum. “Kıymık sinirlerime” de iyi geliyor bu tekrar. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5234425970643585405?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-66156882740624592112009-12-04T23:07:00.002+02:002009-12-04T23:21:33.240+02:00<div align="justify">Yılsonu yaklaştı... Son 25-26 günü yaşayacağız, 2009dan...</div><div align="justify"> <br /></div><div align="justify">2009 biterken, elimde kalanlar, oldukça mutlu edici... Sağlıklı bir hayat ve mutlu olduğunu düşündüğüm çocuğum, iş hayatımda uzun zamandır olmak istediğim yerde olmak, her ne kadar insan doğası gereği istekler h,ç bitmese de, bu yıla ait istek, dilek ve hedeflerin tatmin edici derecede gerçekleşmiş olması...</div><div align="justify"> <br /></div><div align="justify">İnsan doğası; istekler, dilekler, umutlar ve beklentiler hiç ama hiç bitmiyor... Hep yenisi eskisinin üstüne ekleniyor ama bizi ayakta tutan, çaba sarf etmemizi sağlayan da bu değil mi? Hayatı yaşarken, anı ıskalamadan geleceğe yatırım yapmak, gelecek için çalışmak... Bu değil mi bizi ileri taşıyan?</div><div align="justify"> <br /></div><div align="justify">İstekler bitmez ya; şimdide yılbaşı kartı yapmak istiyorum ellerimle... Simler, pullar, renkli kağıtlarla uğraşmak, parmaklarımdan uhular toplamak istiyorum. Acaba denesem bu işi kotarır mıyım ki?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6615688274062459211?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-16266019159948820562009-12-02T22:55:00.002+02:002009-12-02T23:08:01.959+02:00Hayat beklemekle geçer mi?<br /><br />Otobüsü bekle, büyümeyi bekle, işe girmeyi bekle, emekli olmayı bekle...<br />Bekle bekle bekle....<br /><br />Onun yerine harekete geçsek daha iyi değil mi?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-1626601915994882056?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-42711248663138639582009-11-29T15:47:00.002+02:002009-11-29T15:59:41.019+02:00<div align="justify">"Bayram bayram olalı böylesi görülmedi" diye yazsam çok saçma olacak ama valla bu bayram bizim için değişim ve gelişim haftasına denk geldi.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Bayramdan önceki son hafta sonu bir pedagog ile görüşmemiz vardı, konumuzda G.I.'ın uykuya geçişte hem kendini hem de bizi fazlası ile yorması.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Görüşme beklediğimden daha iyi geçti. Yaptıklarımızın çoğunun doğru oldugunu duymak gayet moral verici oldu. Hatadan çok, fazla yüz vermek ve net sınırlar koymakla ilgili sorunlarımız olduğunu duymakta pek iyi geldi (sonuçta, oraya herşeyi yeniden kurgulayın derler mi kaygısı ile gitmiştim ben).</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Son 1 haftadır, daha erken kalkıyoruz, dha erken uyumaya çalışıyoruz. En azından eskiden yatağa girdiğimiz saatte artık uyumuş oluyoruz ki, bu da bie en azından 1 saatte olsa gönlümüzce TV izleme, uykudan önce keyif yapma şansı tanıyor. Ben uykuya daha mutlu geçiyorum (eskiden resmen sinir harbinden çıkarak geçiyordum uykuya ki, bu da sabahları gergin kalkmama sebep oluyordu).</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Tüm bu yeni düzen içinde vazgeçtiklerimiz ise, arada Pazar günleri ailecek 10.30-110.00 e kadar uyuma lüksümüz. Gerçi haftanın 1 günü geç saate kadar uyumaktansa, her gün erken kalkmayı ama daha mutlu uykuya dalmayı tercih ederim. Erken kalkan yol alır derler, değil mi?</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Bayramla ilgili olarak da en fenası, dün yakalanmış olduğumuz köprü trafiği idi ama onu da buradan mı gitsek, şuradan mı kaçsak derken ve yarı kaybolaraktan hallettik, neyse ki... Ama İstanbulun trafik durumu içler açısı gerçekten... Binalar, kuleler yapmaya da devam ederlerse son çare herkesin heryere bisikletle ya da yaya olarak gitmesi olacak. bunun sonucu da uzakta olanlar hep "fit" olacak. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Bu trafik ve İstanbul gerçeği ile igili en acı durum ise, eğer gerçekten b üyük bir deprem olurda, İstanbul büyük bir yıkım olursa, İstanbullunun kendi kendine yetmesi, kendini koruması ve hayatta kalam savaşını kendi başına verecek olmasıdır. Ben uzun süre yardım falan ulaşabileceğine inanmıyorum çünkü. Yolların durumu ortada ne de olsa... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-4271124866313863958?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-84201491224457268412009-11-15T02:16:00.003+02:002009-11-15T02:30:25.188+02:00<div align="justify">Bazen kendindem utanıyorum. Etrafıma baktıgımda herkes kendine özel vakit ayırıp, birşeyler yapıyor. Bense halen daha bu işi nasıl yapacağımı düşünme safhasındayım...</div><br />İSTİYORUM / İSTİYORUM / İSTİYORUM<br /><br /><div align="justify">Acilen fotoğraf çekmek istiyorum ama profesyonel anlamda. yok öyle, doğum fotoğrafçısı ya da düğün fotoğrafçısı olmak gibi bir hevesim. Ama güzel bir fotoğrafa bakmak beni her zaman rahatlatmıştır. biraz da kendi çektiğim güzel fotoğraflara bakmak ve bu sayede bol bol rahatlatmak istiyorum, hepsi bu. Olur da üstüne de para kazanırsam, eyvallah. :))</div><br /><div align="justify">Günlerin de mümkünse 36 saat olmasını ACİL olarak istiyorum. Yetmiyor kardeşim 24 saat, yetmiyor! Ne yapabilirim.</div><br /><div align="justify">Bir de ben söylemeden, düşünecek ve hızla düşündüğüm şeyi,isted iğim şekilde yapacak 7/24 bizimle yaşayacak ama varlığını hissettirmeyecek bir yardımcı istiyorum tabii bedava olsa en süperi olur (kabul; bu abartı oldu).</div><br /><div align="justify">Bir de son 1 yıla yakın zamandır düşündüğüm birşeyin olmasını istiyorum, ama henüz değil, biraz daha olgunlaşınca hem ben hem de fikrim. Bunu yapma istediği de rahmetli Türkan Saylan'ın kısa hayat hikayesini dinlerken geldi. Belki de ruhunun milyarca parçasından biri gelip benim yüreğimi buldu - buna amin! demek gerek-</div><br />RÜYAM<br /><br /><div align="justify">Dün akşam rüyamda eskilerde kalmış ama tahminimce sinirim geçmemiş biriyle bir toplantıda öyle bir kavga ettim ki (kavgadan çok, hep ve sadece bağırdım) uyandığımda kasılmış kalmıştım. Bu ne sinir, nasıl bir rüya, nasıl bir hırs anlayamadım ve kendimden korktum. Ama çok anlamlı şeyler söyledim walla. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-8420149122445726841?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-37091505531743960182009-11-13T00:13:00.001+02:002009-11-13T00:17:17.524+02:00<div align="justify">2 ay sonra tekrar yazabiliyorum. Bu dönemde yazma şanslarım oldu ama tercihimi hep başka şeylerden yana (mesela uyumak, dizi izlemek vs.) kullandım. Yazmamış olmam, yazacak konu olmamasından değil, biraz tembellikten biraz da hayatın akışından. Yazmadım ama okudum, okudum ama çok nadir yorum yaptım.<br /><br />Bu 2 ay hiç de süt liman geçmedi. Bir dönem –bence- bunalımın eşiğinden döndüm. Gayet ciddi ve mutsuz konuları irdeledim kafamda. Düşüncelerimi hayata geçirsem sonuçları ne olur, ne kazanırım ne kayberim diye epey bir kafa patlattım ama tabii ki hiçbirini yapmadım, değil yapmak kendi kendime bile dillendirmedim. Sanki bir film senaryosu ya da kitap yazar gibi kafamda kurguladım, kurguladım durdum. Ve bir kenara attım. Genelde de çok sıkıldığımda olan şey budur. Kafamda kurgular, kavgalar eder, diyaloglar yazar dururum. Bir süre sonra da sıkıldığımdan mı, yoksa bu yaptıgımda bir çeşit terapi oldugundan mı bilmem, bir kenara atılır tüm bu sıkıntılar. Tabii dönem dönem hortlamak üzere... Şu anda kenardalar, hortlamak üzere bekliyorlar.<br /><br />Genel olarak, ruh hissiyatım “yalnız” olduğum şeklinde. İçim çok sıkıldığında daraldığında geliyor bu his. Bir süre de gitmiyor. Ortaokuldan beri arkadaş olduğum ve her sırrımı bilen tek kişi olan dostum bile uzak geliyor bu dönemlerde.<br /><br />Sanırım tüm bunların sebebi de, gerçek anlamda kendime istediğim gibi ve istediğim şekilde kendime vakit ayıramamam.<br /><br />Bu vakitsizlik durumuna Gülde Işık’ın artık benim için kabusa dönen uyuyamama durumları da tuz biber oluyor. Bu konuda profesyonel yardım almaya karar verdik, benim iteklememle. En son bugün doktorumuza anlattım, uykuya dalma süremizin 45-60 dakikaları bulduğunu, o da profesyonel yardım önerdi ki, O önermese ben talep edecektim. Belki de bu yardıma G.I dan çok benim ihtiyacım var.<br /><br />Tüm gün çalıştıktan sonra, eve gelip gece 23.00 gibi de uyumakta direnen biriyle uğraşmak gerçekten çok yıpratıcı oluyor.<br /><br />Geriye baktığımda, G.I ile geçirdiğimiz yaklaşık 2 yıllık sürede en çok ne de hata yaptım diye; bulduğum önemli 2 konu var.<br /><br />1.si G.I çok kusan bebek diye neredeyse püreye yakın şekilde beslemekten çiğneme tembeli yaptım/k. Aslında o dönemde “aman kusmasın, büyümesi yavaşlamasın” dediklerinde dinlemeyip, iri parçalı olarak devam etseydim belki de 1 ay büyüme eğrisi düşerdi ama bugün çiğneme konusunda, O da biz de daha rahat olurduk diye düşünüyorum.<br /><br />Her ne kadar çok çok mecbur olmadıkça (tavuklu yemekler hariç) mikser, blendır gibi aletleri ben kullanmadım. Ama çevrem bir şekilde kullandı ve ne kadar anlattıysam da bu duruma engel olamadım. Lapacı olmadı ama çiğneme ve sonrasında yutma konusunda o kadar yavaş ve isteksiz ki, benim de geri adım atmama sebep oluyor bu durum.<br /><br />Tek tesellim biraz daha büyüdüğünde bu konuyu kendi halledeceğine olan inancım. Umarım yanılmam! </div><div align="justify"><br />2.si ise uyku konusu. Bu konuda nerede, nasıl bir hata yaptım, ne atladım hiç bilmiyorum. Tek tahminim bizi en çok yoldan saptıran ilk 2,5 aylık dönemdeki gece 23.00 sabah 04.00 arası süren gaz sancılarımız ve bitmeyen ağlamamızdı. Evde nöbetleşe baktık o dönemde eşimle. Gece 22.00 – sabah 02.00 arası eşim uyuyordu; 02.00 – 04.00 arasında da nöbete kalkıyordu. Zaten tüm bu süreç sonunda da G.I. uyumaktan çok ağlamaktan bitap düşmüş oluyordu.<br /><br />Şimdilerde ise, evde hem anne hem baba varsa, uyumamak için her türlü yolu deniyor; yatakta zıplamak, bizim yatakta uyumak gibi bir adedi olmamasına rağmen yataklar arası dolanmak, yatağına tüm bebekleri toplamak, hiç birine gücü kalmamamışsa yattığı yerde gözler kapalı konuşmak. Sonuçta hedef uyumamak!<br /><br />Tüm bu süreçte, 1tanede dünyalar güzeli Aylin’imiz oldu. Şimdi sabırla bekleyip, G.I ile oynamalarını ve bu sırada eğlenmeyi bekliyoruz ailecek.<br /><br />Bu arada hastanede fark ettim, 2. çocuğum olsa ne rahat ederdim diye.<br /><br />Bilmek ile bilmemek arasındaki uçurumu da bir kere daha yaşamış oldum. Belki bilmemek bir yere kadar kötü ama en kötüsü bilmediğini bilmemek ve de kendini biliyorum sanmak..<br /><br />Şimdilik bu kadar olsun... uyku zamanı! :)) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3709150553174396018?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-64830084881950058552009-09-05T18:33:00.002+03:002009-09-05T18:37:12.866+03:00<div align="justify">Hayat gailesi dedikleri şey, etrafımızı öyle çok sarmış ki; sanki bu hayat Istanbul dışında yaşanamazmış gibi hissettiyor bana. Gerçi bu hissiyatımın en önemli nedenlerinden biri de ülkemizdeki iş bulma/bulamama, mesleklerin her yerde aynı derecede geçerli olmaması... İstanbul dışına çıkarsak, işsiz kalacağımıza ve sonuç olarak aç kalacağımıza, arzu ettiğimiz eğitimi çocuğumuzun alamayacağına öyle çok inanmışım ki; hayatta ki huzurlu zamanların çoğunu ıskaladığımı düşünüyorum artık!! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6483008488195005855?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-37073485482890134782009-09-02T00:23:00.002+03:002009-09-02T01:15:33.864+03:00<div align="justify">Bu aralar trafikte sürekli tacize uğramaktayım. Bunu oruçlu olma durumundaki açlığın verdiği sabırsızlığa bağlıyorum.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Bu akşam eve dönerken en sağ şeritte 100 km. hız ile giderken bana sellektör yapan kamyon şöförünün mantığını ya da benim nereye gitmem gerektiğini çözemedim. Acaba kaza şeridine geçip mi ona yol vermem gerekiyordu yoksa bir sol şeride geçip onun beni sağdan geçmesine mi izin vermeli idim. Bilemedim! Bilemeyeceğim de! </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Bir de Antalya yolculuklarımızdan birinde Bilecik'in virajlı dağ yolunda peşimize takılıp beni deli eden süt kamyonunu. Kendimi korku filmlerindeki bir kovalamaca sahnesinde hissetmiştim... :))</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3707348548289013478?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-88660597681740310882009-08-31T01:31:00.001+03:002009-08-31T01:52:30.746+03:00<div align="justify">Herşeye sinir olduğuma karar verdim şu aralar;<br /><br />-Sevgi sömürüsü yapanlara,<br />-bilmeden atıp tutanlara,<br />-önce burun kıvırıp, sonra paşa paşa burun kıvırdıklarını yapanlara<br />Ve en çok da bu ara her bir şeye sinir olana<br /><br /><strong>-BANA....</strong><br /><br />Bunun dışında hayat akıp gidiyor. Hergün G.I. Hanım ile yeni bir maceramız var. Artık şakırdarcasına konuşuyor. Ciddi ciddi de cümle kuruyor. “Baba gelmiş, Gülde onu yedi” gibi cümleleri rahatlıkla söyleyebiliyor.<br /><br />Şu aralar ki takıntım, çiğneme durumumuz. Her seferinde kendime dert etme, onuda öğrenir sağlığında birşey olsa daha mı iyi diyorum ama hep de unutuyorum.. Bu konuda çalışmaya devam.<br /><br />Dönem dönem kendimi çok yalnız hissediyorum. Konuşma ihtiyacı hissediyorum ama telefon açıp, buluşup konuşacak dertleşecek kimse bulamıyorum, arayacak kişi bulsam konuşacak konu bulamıyorum.<br /><br />Bir de bu aralar kendime vakit ayıramamaktan yana çok dertliyim....<br /><br />Falan falan... Gece gece çok iç sıkıcı oldu ama ben rahatladım.. oh!! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-8866059768174031088?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-7428755832398863322009-08-27T18:36:00.000+03:002009-08-27T18:38:12.083+03:00<div align="justify">Midemin biraz üstünde bir topak var hissi olarak... Öylece bekliyor orada.. bazen kocaman oluyor bazen küçülüyor ama hiç yok olmuyor. Bu topak sinir stres ile besleniyor ve patlamak için fırsat kolluyor. Büyüdüğü her sefer sakinleştiriyorum ama her seferinde biraz daha zorlaşıyor. Her kim(ler) koyduysa onu oraya pek çok teşekkür ederim! İlgisiz bir anda masum birine patlama ihtimali de beni geriyor.<br /><br />Aslında beni geren sadece bu değil ki!<br /><br />Gazeteler yazıyor şu yıkılan okulu... sonunda ya dünyadan bi'haber gerizekalılar (zeka özürlüler değil kastetdiğim, akıl seviyesi normal olan gerizekalılar) gibi yaşamanın bir yolunu bulmalıyım ya da başka bir yol... ama 2. yolu da bilmiyorum, bilemiyorum. Hiçbir şeye, kimseye güvenmiyorum, güvenemiyorum... kendim dahil!<br />Tam çocuk – eğitim – kardeş üçgeni içinde dolanırken (2.çocuğu falan yapmaya niyet etmedik henüz ama olursa durum ne olur diye arada yuvarlak masa toplantıları yapmaktayız) bu yıkım tuz-biber- karabiber-kırmızı biber oluverdi. Kısaca herşey oldu.. içime karamsarlık fena çöreklendi.<br /><br />2 uçu boklu değnek idi, oldu her tarafı boklu değnek...<br /><br />Şimdi çocuk tarafında düşününce; kardeşi olan biri olarak kardeşsiz kalmasın diyorsun. Biz olmaz isek birbirlerine destek olurlar diyorsun, diyorsun da diyorsun...<br /><br />Kendi açımdan düşününce, çocuk seven biri olarak ve de sorunsuz bir hamilelik dönemi yaşadığımdan “neden olmasın, çok güzel günler, duygular” diyorsun... Fena da yetişmiyor çocuk diyorsun...<br /><br />Sonra ya eğitim (öğrenim kısmına gelemiyorum bile) dedin mi, tüm çark duruyor. Binlerce-milyonlarca sorunun, belirsizliğin altında kalıp eziliveriyorsun. En kötü senaryoya göre kendimi hazırlayayım diyorsun ki; bu da anaokulu dahil özelde okutmak demek, zamanı gelince gücün neye yeter bilemiyorsun, ülkedeki kriz krizi ezmeye çalışırken. 1 taneyi bir şekilde hallederim diyorsun da, <br />2.de ne yaparım, ne ederim diyorsun, kalıveriyorsun. 2.sini de devlete göndersem diyorsun, açığı kapatmak için gidecekleri kurslarla hesap aynı rakamı buluyor.<br />En temel hakkını bile devletinin karşılamaması ne acı?<br /><br />İşte böyle, daha ortada fol yok, yumurta yokken, içinden içe düşüncelerle yok olursun, yok ediliyorsun... Sindiriliyorsun... !</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-742875583239886332?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-4051158089685344522009-08-19T22:20:00.001+03:002009-08-19T22:21:42.963+03:00Tembelim tembelim...<br /><br /> ya da<br /><br />Çok yoğumun... çok yoğunum....<br /><br />ama<br /><br />mutluyum... mutluyum....<br /><br />ve de valla...<br /><br />çok kısa zaman içinde yazacağım... yazacağım.... :))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-405115808968534452?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-26560670028592054812009-07-21T07:10:00.002+03:002009-07-21T07:16:31.772+03:00<div align="justify">Hayat kendi yolunda akıp gidiyor. Uzun zamandan sonra bu sabah erken denebilecek bir saatte kendim uyandım (05.50). Baktım uykum yok, hava da daha bunaltıcı olmamış, fırsat bu fırsat diye yataktan fırladım. Geçmiş günlerin gazeteleri karıştırdım, ihmal ettiğim bloglarımı okudum. Neredeyse kendi bloguma 2 satır not düşemeden zamanı tükettim.</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Bu aralar zamanla, saatle ilgili sorunlarım var, aslında 1 yılı aşkın bir süredir. Artık bana yetmiyor zaman. Hele de Gülde Işık, gece neredeyse bizimle birlikte geç saatlerde uyuyunca, bana da ondan sonra kendimle ilgili yapmak istediklerim için ne vakit kalıyor ne de yapacak halim. Napalım, hayatımın bu dönemi de bu şekilde gececek demek ki...</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Salonu sıcak bastı, aklım karıştı... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-2656067002859205481?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-76052145480610563482009-06-26T08:47:00.003+03:002009-06-26T08:56:32.399+03:00<div align="justify">MJ ölmüş! ölmüş mü?!<br /></div><div align="justify">İnsana süperstarlar hiç ölmezmiş gibi geliyor bazen değil mi? En azından bana. Hep yaşarlarmış, hep iyi işler yaparlarmış gibi gelir hep ki, hayat öyle akmıyor.. doğal olarak...<br /><br />MJ sana, kazandırdığın yeni dans figürleri, yeni müzik tınıları için teşekkürler. İlk gençliğimin starlarından biriydin sende... kızım seni sadece resminle tanıyacak ve de müziğini dinleyebilecek... Benim beatlesla olan durumum gibi... Annemin anlattığı beatles fırtınası misali bende senin sansasyonlarını anlatırım artık... :)))</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7605214548061056348?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-2880487671492234112009-06-15T17:11:00.001+03:002009-06-15T17:13:16.270+03:00<em><span style="color:#999999;">"Güzel anıları saklamanın en iyi yolu,onları yenileri ile tazelemektir. </span></em><br /><em><span style="color:#999999;">Francis Bacon</span></em><br />Yeni bir yaş, buna başlamak için doğru zaman olabilir."<br /><br />diye not düştü mailime.<br /><br />Hatırlayayım dedim bende.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-288048767149223411?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-32674370973274882632009-06-12T16:43:00.001+03:002009-06-12T16:46:44.351+03:00<div align="justify">Bayan “Emir Kipi” kızım (sürekli "kalk", "ver", "gel" diye emirler verdiğin için),<br />Güzel kokulum, lüle saçlım,<br /><br />Bugün itibari ile tam 16 ay oldu sana kavuşalı, koskoca 16 ay ilk çığlıktan beri, kısacık bir süre kocaman ömrümüzden geçti gitti ve bitti.<br /><br />Bu kocaman ama kısacık sürede çok ama çok şeyler öğrendin ve de öğrendik. Artık bu satırlarda seni, ilerideki sana anlatmakta zorlanıyorum çünkü anlatmaktansa yaşamak daha iyi geliyor bize. Belki bencilce ama insanca bir duygu ile sadece yaşamak ve zihnimize kazımak istiyoruz biz bu zamanları.<br /><br />Artık herşeyi ama herşeyi anlıyorsun sadece işe gelip gelmemesine göre hareket ediyorsun. Dilin epey çözüldü, her derdini anlatabiliyorsun kendince. Biz de şifre çözücüler olarak isteklerini anlayıp, sana destek oluyoruz.<br /><br />Tam bir park kuşu oldun. Gecenin 11.00i olmuş, sabahın 8.00i olmuş senin için fark etmiyor. Topunu kolunun altına alıp, giriş kapısına da bir elini koyup, “Parka, parka” diyebiliyorsun. Neyse ki, aydeden yardımımıza yetişti. Artık aydede çıktı mı parka gidilmeyeceğini sanırım sana öğrettik ama gündüz vakitlerinde zorlanıyoruz. Sabah parkta uyanıp gece parkta uyusan epey mutlu olursun tahminimce. Parka gittik mi, kollarını sallaya sallaya koşmak, tramboline (hop hop) binmek, salıncakta (hı hı) sallanmak, kaydıraktan (kay kay) kaymak en büyük zevkin. Trambolinde zıplama başarın her geçen gün artıyor. Tahterevalliye biniyorsun her çocuk gibi.<br /><br />Parkta yapmaktan en çok hoşlandığın şey, trambolin ve salıncak. Eğer yanındaki salıncak boş olursa deli oluyorsun. Kendince yandan geçenleri “gel gel” diye yanına çağrıyorsun. Salıncakta illa ki 2 kişi olacaksınız ve beraber sallanacaksınız. Parkta bir de “trenimiz” var, sürekli bindiğimiz. En zorlandığımız konu ise seni parktan çıkmaya ikna etmek. Eğer yerdeysen ve yürüyorsan, dönüp geri koşuyorsun genelde. :)<br /><br />Sabah sütlerini de sever oldun son dönemde (gece sütü mü, sabah sütü mü emin değilim, uyanmama bağlı olarak 04.30 ile 05.30 arası bir zaman dilimini kapsıyor bu süt olayı). En son bu sabah, biberonun dibine vuruyordun kalan varsa içebilmek için. Çok almesin kızım.. gerçekten! Her gün ama her gün bizi şoke eden bir şeyler yapıyorsun, istinasız. Geçen gün de “küfte” diyerek babanı şok ettin; bu çocuk bu yaşta köfteyi de mi biliyor diye.<br /><br />Bu aralar yaşına da taktın. Kaç yaşındasın diye sorunca elinle 1 yapıp, iki diyorsun. Şimdi yaşını büyütüyorsun, dilerim ileride de yaşını küçültmeye uğraşmazsın, onunla barışık olursun. (arada yaşına 4 falan dediğin de oluyor ama 4 pek inandırıcı olmuyor doğal olarak)<br /><br />Yeni keşfettiğimiz bir durumda, seni arabanın tuttuğu, özellikle de aç olduğunda. Annen gibi sende hep tok dolaşacaksın demek ki...<br /><br />Bir de en sevdiğimiz kelimen “Ma?!” yani “ben”. Bizimle beraber yapmak istediğin herhangi bir şeyde dahil olmak için hemen ağlamaklı bir suratla “ma?!” diyorsun yani “ya ben?!”. Çok çimçimiksin çok...<br /><br />Reflün konusunda da artık iyice tereddüt içindeyim. Evet, miden hassas ve kusmaya meğilli bir çocuksun ama reflün var mı, emin değilim. Kesin olan tespitlerimden biri ne zaman ki diş çıkarmanın en sancılı dönemindesin, kusma olayımız artıyor (geçen seneki yoğun dönemde ilk 4 dişinin çıkma zamanlarına denk geliyor). Ne zaman ki, diş olayında rahtlıyorsun bu işte bitiyor. Gerçi arada kendi kendini de kusturmuyor değilsin, bu işi öğrendiğin için arada bizi kullanıyorsun, özellikle de yemeği çok sevmediysen ya da yemekten sıkıldıysan.<br /><br />Bir de anne yapışkanlığı belirdi sende. Yatıyorsun anne, kalkıyorsun anne. Baban çok bozuluyor bu işe bilesin :), gerçi babana da “babam” diye sesleniyorsun da, gönlünü alıyorsun.<br /><br />16.ay bitimi için bu kadar olsun yazacaklarım şimdilik.<br /><br />İmza,<br />seni çok ama çok seven annen... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3267437097327488263?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-50214939447799767722009-06-12T15:43:00.003+03:002009-06-12T15:47:27.165+03:00<div align="justify">Epey uzun bir süredir açmadığım hotmail postamı açınca bulduğum bir mail ile haberim oldu “Bookcrossing” diye bir olaydan.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Okuduğun kitabı bilmediğin biri ile paylaşma işi kısaca. Kitabı alıyorsun, okuyorsun, bitince de bittiği noktada bırakıp, gidiyorsun. Senden sonra da bulan kişi alıp, okuyor ve bittiği yerde O'da başkasına bırakıyor. Eğer bir kitabı dolaşıma sokmadan önce sitede tanımlayıp, kitap için ID numarası alırsanız, ve de okuyanlar bu ID üzerinden nerelerde okunduğunu paylaşırsa kitabı takip etme şansınız da oluyor. </div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Sitenin çok da güzel sloganları var. “books gone wild – kitaplar çıldırdı” - “one man's book shelf other's library – birinin kitap rafı diğerinin kitaplığı” gibi. </div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Logo da süper: koşan kitap!<br /></div><div align="justify"><br />Daha detaylı bilgi için: <a href="http://www.bookcrossing.com/">http://www.bookcrossing.com/</a></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Bizim ülkemizde de keşke olsa böyle şeyler diyorum, sonra da konunun burada nasıl sulanabileceği aklıma takılıyor; bkz. Umumi tuvalet kapılarının arkasındaki paylaşımlar.<br /><br />Not: Belki başarının sırrı olumsuzluğu değil, bu işi başarınca nelerin olabilceğini hayal etmekte saklı. Topluma yararlı insan olmanın ilk koşulu belki de bu: “İyiye inanmak!” Ben de hafta sonu bir kitap bırakacağım, ya siz? Bu sayede belki bizim toplumumuzda okuyan toplum olma yolunda yavaş adımlarla da olsa ilerler.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5021493944779976772?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-6400948617758135602009-06-12T13:21:00.001+03:002009-06-12T13:23:25.046+03:00NTV web sayfasında buldum haberi;<br /><br /><em>"Cep telefonlarına ''Değerli abonemiz merkezin başlatmış olduğu cep çekilişi kampanyası sonucu hattınız para ödülü kazanmıştır. Bilgi işlem için arayın'' yazılı mesaj gönderen dolandırıcılar, aranmaları durumunda, ''Çekiliş sonucu 5 bin TL para kazandınız. Bize 500 kontör göndermeniz durumunda vereceğiniz hesaba yarın sabah paranız yatmış olacak'' diyerek kontör istiyor."</em><br /><br />Haberin tamamı için;<br /><a href="http://www.ntvmsnbc.com/id/24967466/">http://www.ntvmsnbc.com/id/24967466/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-640094861775813560?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-8899836855397549872009-06-10T14:51:00.000+03:002009-06-10T14:52:07.395+03:00<div align="justify">Bomboş bir hafta. En son bu kadar boş olduğumda doğum yapmama 1 hafta vardı. :)) Yani yaklaşık 16 ay kadar öncesi... Hem çok uzak hem de çok yakın geliyor günler... zaman hızla geçiyor dedikleri gibi galiba. Ya da biz hayatın keyfini sürmeyi bilmediğimiz için hep hayatın hızlı aktığından şikayetçiyiz. Bilmiyorum, bilemiyorum.</div><div align="justify"><br />Ben şimdi şimdi anlıyorum bazı şeylerin değerli mi değersiz mi olduğunu benim için. Mesela TV, dizi izlemek çok önemli değilmiş benim için. İzlemediğim için bir eksiklik duymak bir yana, izlemek için vakit olduğunda aklıma bile gelmiyorlar. Ama gönlümce dolaşmak, rahatça uyumak, plansız programsız yaşamak, ertesi gün nasıl uyanırım diye düşünmeden gece geç saate kadar oturmak! İşte özlediklerim bunlar benim. Aslen hayatın dayattıklarını değil de, hayatın ta kendisini özlüyorum çoğu zaman. Her ne kadar çoğu insana göre kat be kat şanslı olsam da, gene burcum gereği koşulsuz özgürlük istiyorum ben. Evet biliyorum çok şey istiyorum.. :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-889983685539754987?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-36605750166115221552009-06-06T17:17:00.002+03:002009-06-06T18:10:39.772+03:00<div align="justify">Geçen hafta içinde iş yerindeyken telefon çaldı, arayan tanıdık değil.<br /><br />Açtım, bir adam Mamak polis karakolunda aradığını ve benim cebimden üst düzey bir asker eşinin cep telefonuna ahlaksız (küfürlü) mesajlar gönderildiğini ve şikayet üzerine numaramın tespit edildiğini anlatmaya başladı.<br /><br />Bu salisenin binde biri zarfında aklımdan geçenler;<br />-Telefonu başkasına verdim mi bu aralar? –Hayır<br />-Telefon kaybedilip bulundu /bilmedik bir yerde unutuldu ve geri alındı mı? – Hayır<br /><br />Bu arada adam devam ediyor, telefon faturanız yüksek geldi mi, sizin tckimlik numaranızı internetten bulmuşlar (olamaz, çünkü internette tckimlikno kullanarak hiç bir iş yapmadım), bilmediğim güvenmediğim sitelerle de işim olmaz..<br /><br />E? Bu adam o zman ne anlatıyor derken vurucu soru geldi! Telefonunuzun renigi ne?<br /><br />Ben zaten kısa zamanda tum iç hesaplaşmamı yapmışım hemen olayın abuk bir durum oldugunu anlayıp başladım adam yuklenmeye;<br /><br />-kimi aradınız<br />-adım ne diye.. adam hık mık yapıp ben polisim ayagına yatınca bu seferde ben son darbeyi vurdum;<br /><br />“polis olsanız dahi, adresim elinizde var olduğu için sizinle daha fazla konusamayacağım, lutfen resmi yollardan adresime bildirim yapın, en yakın karakolla ben irtibata geçerim” dedim ve telefonu kapadım.<br /><br />Dönüp işyerindekilere baktım. Herkes bana hayret içinde bakıyor. Bu olayı bu kadar kısa sürede başımdan attığım için... Arkasından ben de polisi arayıp numarayı verdim ve polisin bana dediği, bu adamların dolandırıcı olduğu ve kontor ya da kimlik bilgileri istediği...<br /><br />Hep mailler gelir, okur geçerdim, ilk kez ben de mail konusu oldum... Olayı yazıp herkeslere yollasam, donup dolasıp bana gelir mi acaba? :) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3660575016611522155?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-80548257599493983002009-06-04T18:57:00.001+03:002009-06-04T18:58:35.781+03:00Ne orada ne de buradayım...<br />Açık denizde ilerleyen gemiler gibiyim.<br />Önümde pusula, ve sonsuza akan deniz misali hayat.<br />Pusulamın kuzeyi, hayatın getirdikleri ve götürdükleri.<br />Ulaşılacak nokta; henüz ben de bilmiyorum.. Sadece gidiyorum.<br /><br />Amacım mutluluk değil, çünkü okuduğum bir yazıda hedefi mutluluk olanlar asla mutlu olamazlar diyordu. Çünkü mutluluk hedeflenecek bir şey değil, amaç olmalı.<br />Ne olursa olsun, mutlu olmak için bir yol bulunmalı. Bir yerden, mini minicik bir parça da olsa mutluluk, çekip çıkarmalı ve kocaman yapmalı mutluluğu...<br /><br />Ha neden bu kadar mutluluk ile ilgili satır mı yazdım. Çekip çıkarcak gücüm kalmadığını sandığım için şu aralar. Aslında bu gücün halen daha var olduğunu hatırlayayım diye...<br /><br />Bu mut-suzluk durumunda ne gelmeyen kapı pervazlarım ne de kapısız mutfağım sebep. Ne yorgunluğum ne de uykusuzluğum. Sanırım tatil özlemi bunun sebebi. Çağıran mavi deniz sesi...<br />Yazın tınısı, hafif keteni, yumuşak meltemi. Serin suyu, tatlı öğlen uykusu. Ferah yosun kokusu, akşamüstü sürülen limoni parfümün uçuş uçuşluğu, gölgenin serinliği, limonatanın ferahlığı, batan güneşin yanık tendeki acısı... Dalga sesi, çırçır böceğin deli çığlığı.. sizi özledim.. hem de çok...<br /><br />Bir de koşmadan ve koşturmadan yaşamayı günü...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-8054825759949398300?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-61604413258879766332009-04-30T00:13:00.003+03:002009-04-30T00:16:15.744+03:00<div align="justify">Sinir sinir üstüne olunca hep not düşmeyi unuttum. </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Gülde Işık'a kardeş geliyor ama hamile olan ben değilim... :))Böylece benim de sevip sevip, ağlamaya başlayınca kaçabileceğim bir durum oluştu... hehehe.. pardon kamilemiz ama biraz böyle mutlu olayım, olur mu? Söz kaçmam.. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6160441325887976633?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-77448762588857914592009-04-29T23:58:00.003+03:002009-04-30T00:11:13.754+03:00<div align="justify">Son durum şöyledir;<br /></div><div align="justify"> </div><br /><div align="justify">Bu sabah kapı firmasından bilir kişi geldi (kendisi montaj ustalarından az biraz daha fazla okumuş görünen, ama aslında çok çok da farklı olmayan yönetici tipli usta bence). Baktı, dinledi (allahtan bunu yaptı), ve kendince iyi niyetle çözümler önerdi. Bir kaç konuyu hallettik ama mutfak kapısı tısladı gene... Sanırım mutfak kapı istemiyor kendine ama nafile, o kapı er yada geç takılacak... (duy beni mutfağim!!)</div><div align="justify"> <br /></div><div align="justify">Ben sinirleri uzay boşluğuna fırlamış bir insan olarak, tabii ki tatmin olmadım yaklaşımdan. Beni gerçekten mutlu edecek yaklaşım sanırım "çok haklısınız, hemen yapalım" gibi tamami ile suçlu olduklarını kabul eden ve beni mutlu etmek için yerlerde sürünmeye razı olduklarını belirtir bir tavır olurdu ki ben bunu rüyamda bile göremiyor. Bu nedenle neden bu beklenti içindeydim, bunu da bilmiyorum. </div><div align="justify"> <br /></div><div align="justify">Diğer sorunlu konulara gelince; eviyem kayıp, elimde de damlalığı ters bir eviye var. Banyo dolabımın tezgahı yok, duşumuz monte değil,parkelerin cilası devam ediyor. Ve biz bu cumartesi TAŞINIYORUZ.</div><div align="justify"> <br /></div><div align="justify">Bu iş nasıl sonlanacak çok merak ediyorum... Sanırım cok yorulacağız... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7744876258885791459?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-64706199430436585382009-04-26T19:00:00.000+03:002009-04-26T21:56:37.054+03:00<div align="justify">Yazılacak çok şey var ama bende yazacak güç yok..<br /><br />Varolan, kalan tüm gücümü dün tükettim bir kaç saniyede...<br /><br />Haftaya taşınıyoruz, ama bu ruh halim devam ederse nasıl becereceğimizi bilmiyorum...<br />Günü evde tembellik yaparak geciriyorum ki, bu ruh haline girmeyeli çook uzun zaman olmuştu.<br /><br />Taşınacağımız yeni evde, tadilatla ilgili hiçbirşey duymak bile istemiyorum. Mumukünse, bugun uyumak, taşınacağımız gün tüm sorunlar halledilmiş halde iken uyanmak istiyorum, nasıl olacaksa o.<br /><br />Resmen, dünden beri kanım çekildi... üşüyorum... belki de evde gereksiz bir miskinlik içinde olduğum için de üşüyor olabilirim. Kızımla şu anda parkta gezmek varken (neyse onu dışarı çıkarmayı seven bir babası var), evde tembellikteyim... Dengem sarsıldı dün... Allahtan tüm bu aksiliklerin içinde düzgün giden işlerde var. Şükür...<br /><br />Herşeye rağmen ve tüm beceriksiz ustalara rağmen, ayın 2sinde güle oynaya taşınacağımızı biliyorum ama içimi rahatlatamıyorum...<br /><br />Bu iç bunaltıcı durumu burada bırakıp, diğer konulara atlayasım geldi...<br /><br />Blog ödüllerini gezerken fark ettim ki, -bence- iyi olmayan dekorasyon blogları varmış. Gerçi biri de çıkıp dese ki, sen kendine bak, sen ne yapıyorsun da bize laf söylüyorsun, valla doğru diyorlar ama dekorasyon anlayışı benim için kes-yapıştır olmadığı için, beğenmiyorum. Bu konuda da derdimi anlatmaya üşendiğim için başak bir konuya zıplıyorum...<br /><br />Meraklı apartman görevlileri sorunsalı mesela! Bizim yeni apartmanın görevlisi Ali, geçen gün sorguya çekmiş dayımı; ev kimin, kim oturacak falan filan diye... onun ne işine yarayacaksa... adamda haklı, aklı karıştı. Eve sürekli olarak gidip gelen ben, annem, babam, dayım ve herkes inceleme komitesi gibi... Belki de apartman olarak korktular, hepimizin birden taşınacağını falan düşünüp... :)<br /><br />Gülde Işık’ı anlatmak gerekirse kısaca; elbette büyüyor gün be gün... Genel olarak normal devam ediyor herşeyimiz. 15. ay kontrolünden önce göz kontrolüne götürmek isitiyorum mesela. Bu karışıklık içine onu da kattım, şartmış gibi.. Neyse bakalım. Bu konuda stres yapmayacağım... Kusma olayımı bence artık bitti. Gene kusuyor ama genelinde kendi kendini kusturuyor bu işi nasıl yapacağını öğrendiği için. Kelime dağarcığı iyice genişledi. Bakalım ilk cümlesini ne zaman kuracak, mesela “anne gel” gibi basit birşeyi. Hali hazıra kelimeler tek tek şimdilik. Acelemde yok aslında. Nasıl isterse. Bazı zamanlarda düşünüyorum, acaba bu çocuğun bu kadar hızlı büyümesine sebep biz miyiz diye? Acaba herşeyi tek tek anlatmasak, agucuk gugucuk yapsak yavaşlar mı bu veletlerin buyume hızı? Bir de en üzüldüğüm konu, bazen öyle bir dayanma-sabır sınırım dolmuş oluyor ki, gereksiz yere çocuğuma bğırıyor ya da sinirleniyorum. Bu tür durumlarda kendimle nasıl başa çıkmam gerektiğini acilen öğrenmem gerek. Etrafımdakiler de bana sürekli hatırlatıyorlar bunu ve kendimden nefret ediyorum bu tür zamanlarda.. Cuma günü, nedeni yazmak istemediği bir olay nedeni ile işten erken çıkınca pazara uğrama şansım oldu. Gülde Işık’da hayvan sevdiği için, öyle böyle değil en son halasının kedisine kendi ayakları ile oynadığımız oyunu oynatmaya çalışıyordu, 2 adet civciv alıp eve geldim. Bu civcivleri Gülde Işık için mi yoksa benim bozuk moralimi düzeltmek için mi aldım emin değilim ama, ev getirince bizimki de ciklemeye başladı hayvanlarla beraber. Bu civciv olayı ile de anladım ki, evde hem çocuk hem de havyan bakmaya elverişli bir insan değilim ben. Civicivlere de iyi bakmak için resmen ek mesai yapıyorum, bir de sabah 7de ciklemeye başlıyorlar ve uyandırıyorlar beni. Neyse haftaya Cumartesi gidiyor kendileri, özgür topraklarda eşelenmeye...<br /><br />Yazmak isteyip de yazamadığım öyle çok şey oldu ki... Bu durum için üzgünüm ama olan oldu. Umarım bundan sonra daha düzenli yazma şansım olur... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6470619943043658538?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-34058389747785203352009-04-12T18:44:00.000+03:002009-04-12T18:45:55.435+03:00<div align="justify">“Aylardan sonra... Yıllardan sonra...” diye Yeni Türkü şarkıları aklımdan geçerken ve de şarkının devamını hatırlayamazken, nette hem google da arama hem de netten alışveriş yaparken, bir de cips yiyip bira yudumlarken yazıyorum bu satırları... Aslına yazamıyorum, alısveri de yapamıyorum, aramayı da ... hepsi yarım kalıyor, her birini bir arada yapma telasından...<br /><br />En iyisi sadece yazmaya odaklanmak.. son 2 yazımdan bu yana;<br /><br />-Ciddi kalabalık (genelde aile buyuklerinin oldugu) bir doğum günü kutlamamız oldu taaa 2 ay once, biraz görmemişcesine ama görmedik walla. Hem ilk cocuk hem de ilk yaş, yalan mı? Daha arkadaş kısmı var ki, onlara artık bir parti ypar mıyım bilmem..<br /><br />-evimize taşınma tarihimiz netleşti. 26. Nisan... Artık daha büyük bir evde daha zorlu bir koşturmacamız olacak...<br /><br />-Yeni yöneticiyi en sonunda sindirdik. Aslında böyle yazmak ya da düşünmek doğru değil ama son zamanda her şeye ve her şeye o kadar çok karışır ve bağırır olmuştu ki, değil sesini duymak, aklımdan adını bile geçirmek istemiyordum. Artık telefonlarına da bakmıyorum, manasız şekilde karşımda bağıran biri olmasın diye...<br /><br />-Aileye yeni bir üye daha geliyor ama hamile olan kesinlikle ben değilim... :))) Bir de anladım ki ben, kendi başıma gelince fazlası ile sakin, yakın çevremden biri olunca da fazlası iel heyecanlı oluyorum, içten içe.. Belki dışardan belli olmuyor ama kafamda 40 tilki dolanıyor bu gibi durumlarda...<br /><br />-Gülde Işık tam 14 aylık oldu bugün itibari ile... Geçen sene tam bugün çekilmiş fotoğrafına bakınca, 1 yılda inanılmaz çok büyümüş diye düşündüm... :) Sanırım, önümdeki günler, aylar ve yıllar hızla akacak ve ben hep aynı hissi yaşayacağım “ne zaman oldu tüm bunlar”... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3405838974778520335?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-51872126546781973892009-04-05T23:38:00.002+03:002009-04-05T23:46:43.736+03:00<div align="justify">Neler neler yazmayı planlıyordum, neye kısmet oldu...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Tek diyebileceğim, allah kısmet ederse 1 ay kadar bir zaman sonra gecenin 1inde, alt komşunun yatak odasının tepesinde tep tep tepinmek istiyorum, top oynamak ve çığlıklar atmak sitiyorum... Hatta bu iş biraz daha devam ederse, gecenin 3ünde apartmanın orta yerinde çığlık atasım var, "deprem, yangın ya da hırsız diye". Sırf şöyle yataklarında zıplasınlar diye... </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Sonra da bu kadar kötü olmanın ne bana ne de başkasına faydası olacağı için vazgeçiyorum, çünkü biliyorum ki, kötülük döner dolaşır, yapanın ayağına dolanır.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Allah allahım, yeni evimize, yeni komşularımızla papaz olmadan ve de sinir tedavisi görmeye ihtiyac duymadan taşınma şansı ver bize... </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Burada, olan biteni uzun uzun yazamayacağım, çünkü düşündükçe sinirleniyorum ama okuyan herkesden rica ediyorum, üst satırda yazanları okuyan herkes bizim için "amin" desin, eğer içinde geçerse... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5187212654678197389?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-35217882781274692022009-02-12T01:00:00.004+02:002009-02-12T01:08:36.935+02:00<div align="justify">Yok buralardayım aslında da, vaktim pek kalmadı...<br />İş, ev, Gülde Işık arsı koşturmaca ile devam ediyor hayat... Gülde Işık yazarken aklıma geldi. Saat 00.00 devirdiğine göre yaşanılan zaman kızımın 1 yaşında olduğu gün demektir... :))<br /><br />inanılır gibi değil tam 1 yıl önce bu gün, anne olduğum... Halen daha arada, "vay be ben anne oldum" diye düşünmediğimi söylesem yalan olur... Bazen gerçek olamayacak kadar güzel geliyor bu his.. Bazen de acaip korkulara sürüklüyor gayet anlamsız bir biçimde... Manyaklık durumu işte...<br /><br />Doğum günümüz ile ilgili çok ciddi çalışmalarımız var ama sonra yazacağım, tabii uzun zaman ara vermemeyi becerebilirsem.<br /><br />Bununla beraber Nisan başı ev değiştirme durumumuz var. Yeni evde feci bir yıkım işi var... Düşün düşün daral geliyor çoğu zaman... Bana daral gelirse, gerisi yandı demektir. Belki de işin içinde olduğum için bu kadar geriliyorum... Ya da yapılacakları tekrar tekrar düşünmek geriyor beni.. Bilemiyorum...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3521788278127469202?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-13172186036459137962009-01-07T00:08:00.003+02:002009-01-07T00:22:00.757+02:00Her sene Aralık ayında yaptığım özeti geçte olsa yazayım istedim...<br /><br /><strong>Ocak-</strong> Son günler, sbırsız bekleyiş ve kocaman bir göbekle geçti bu ay...<br /><br /><strong>Şubat-</strong> 12si itibari ile hayatım(ız) tümüyle değişti...<br /><br /><strong>Mart-</strong> 40 gün denilen süreyi tamamladık ama değişen çok da birşey olmadı gibi geldi bana..<br /><br /><strong>Nisan-</strong>Gaz sorunu nedeni ile gece 04.00e kadar oturur oldum...Yani zombi..<br /><br /><strong>Mayıs-</strong> Bahar geldi. Her bahane ile dışarı çıktık kızımla...<br />İlk anneler günümü yaşadım...<br /><br /><strong>Haziran-</strong> Bir yaş daha büyüdüm.<br />Tatilimsi bir tatil yaptım.<br />İlk babalar gününü de kutladık...<br /><br /><strong>Temmuz- </strong>Sıcak sıcak oturduk..<br /><br /><strong>Ağustos-</strong>Kızımızın ilk Bodrum gezisini yaptırdık.<br />6 ayımız doldu. Yolun yarısı.<br /><br /><strong>Eylül-</strong>Büyümeye devam.<br />Antalyaya tekrar tatile...<br /><br /><strong>Ekim &amp; Kasım &amp; Aralık -</strong>Büyü büyü büyü.. Durmak yok...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-1317218603645913796?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-55866623478331199942009-01-06T23:55:00.002+02:002009-01-07T00:04:34.484+02:00<div align="justify">Yazacak hem çok şey var.. Hem de yok...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Hayat bir anlamda aynı akıp giderken, aslında her gün her an bambaşka... </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Yazdıklarım fazlası ile felsefik oldu ama hislerim de bu şekilde....</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Özetle;</div><div align="justify"><br />Gülde Işık artık yürümek için gün sayıyor diyebilirim. Arada cesareti geldi mi bizi bırakıp gidiyor, kafasına göre. Arkadan da yıkıldı yıkılacak gibi görünüyor... </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Artık her dediğimizi neredeyse anlıyor. Tüm oyuncaklarını tanıyor, adlarını biliyor. Sanırım ilk günden beri ısrarla tek tek anlatmamızın sonucu bu durum.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Kusma işi, dişlerinin durumuna göre dalgalı devam ediyor. Biz de artık ciddiye almamız gerektiği kadar alıyoruz, gerisini boş veriyoruz... İçimiz rahat ve ferah...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Dişlerde yaşına kadar mısır patlağı gibi bir anda çıkacak galiba... ciddi zorluyor bu durum minik kızımı... </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Üst dişleri şu an için epey ayrık durumdalar. Bakalım zamanla birleşecekler mi, yoksa benimkiler gibi ayrı yerlerde mi takılacaklar?..</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5586662347833119994?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-23651434794667802022008-12-28T01:24:00.002+02:002008-12-28T01:48:06.467+02:00<div align="justify">Minik Kuzucuk,<br /><br />2008in başlarında aramıza katıldın. Yakında 2008 yılını tamamlayacağız. Beraber geçirdiğimiz süre 1 yıl olmadıysa da geri sayım başladı da denebilir, en azından heyecanlı annen için...<br /><br />Bugünlerde; tam olarak bize maymunluk yaparak bizi mutlu ediyorsun. en küçük bir kapı gıcırtısı duysan oynamaya başlıyorsun ki, ben bunu müzk kulağının iyi olduğu yönünde değerlendirerek avunuyorum şu aralar. Dilerim köçek falan olmazsın ileride. :))<br /><br />Gün be gün kelime haznende gelişiyor. Şu aralar, "gel", "baba", "dede", "atta", "abla" en anlaşılır olarak söyediğin kelimeler. Bu kelimelerle beraber "mama" kelimesini hem yemek hem de su için kullanıyorsun. Uykun geldiğinde iki yana sallanarak "eee" diyorsun. Gülde Işık beğendin mi diye sorduğumuz herşeye (ki ben bunu yemekler için öğretmiştim sana) gene 2 yana sallanarak "hmm hmm" diye cevaplıyorsun, kurulu sofra gördüğün zaman bir şey sormaya gerek kalmaksızın beğenini belirtiyorsun. Sofraya bizimle oturmak ve sofradan birşeyler yemek ise en sevdiğim şey. Olur da seni dahil etmez isek, sofraya gelene kadar ya bağırıyorsun ya da ağlıyorsun.<br /><br />İsteklerini çok güzel anlatabiliyorsun. Bu arada sol ayakla da çok güzel top oynuyorsun. Arada çenen çok ciddi olarak düşüyor ve konuşuyorsun da konuşuyorsun... Fakat biz seni anlayamıyoruz.. :((<br /><br />Şaşırdığın, hoşuna giden, ilgini çeken herşeye de inanılmaz güzel bir vurgu ile "Aaa" diyorsun. Bunu nasıl öğrendiğini henüz keşfedemedik.<br /><br />Kuş, karga, tren ve arabayı çok net biliyorsun. Sana burnumuzu, dişimizi, göz ve saçımızı sorduğumuzda rahatlıkla gösterebiliyorsun. El salla ve hoşçakal dediğimizde el sallıyorsun, tel sarar ya da deli deli küpeliyi söyleyince de aynı anda ellerini deli deli yapıyorsun hem de sağa sola sallanıyorsun... Yemeklerin bitince hep beraber alkış yapıyoruz. Gerçi sen sevinince de alkış yapıyorsun çoğu zaman. Bitti dendiğinde iki elini biribirine vurup bitti işareti yapıyorsun kendince.<br /><br />Gene tam olarak nasıl öğrendiğini keşfedemediğimiz ama R. hanımdan süphelendiğimiz "bir bir anlatacağım" da yapıyorsun bize. Gazete okuma taklinde var ki, dilerim bu durum ileri de taklit olmaktan çıkar ve seni iyi bir okuyucu yapar.<br /><br />Bebeklerini de gayet net olarak tanıyorsun. Şu aralar peluşlardan en favorin kuzu. Bir de Pinonun aldığı piyanoya bayılıyorsun. Çoğu zman piyanist şantör edası ile hem çalıyorsun, hem de 2 yana sallanamak sureti ile dansedip şarkı söylüyorsun. Teyzenin piyanosunu da parmaklarından çok avuçlarınla çalmayı başarıyorsun. :))<br /><br />1 aya kadar da desteksiz yürüme işini tamamı ile çözeceğin inancındayız. Her ne kadar şu anda desteksiz olarak kendi başına 4-5 adım atabiliyorsan da, tam anlamı ile sanırım kendini hazır hissetmiyorsun bu duruma. Bizim için sorun yok, bekleriz biz...<br /><br />Şimdilik yazacaklarım bu kadar olsun minik kuzucuk.. Umarım sana ileride okuyabileceğin, çocukluğunla ilgili daha çok şey ve daha detaylı yazılar yazabilirim... :)) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-2365143479466780202?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-44215180642134004852008-12-28T00:17:00.004+02:002008-12-28T01:24:01.954+02:00<div align="justify">20 Ekim tarihinden beri tam anlamı ile koşturmaca şeklinde olmasa da doktorlar arası gidip gelmekle geçti diye bilirim, çoğu zaman.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />21.Ekimde götürdüğümüz (doktorumuzun tavsiyesi ile) gastroentrolog Gülde Işık'ı muayene ettikten sonra, belirli testler istedi, alerji için. Yapılan testlerde sonuç negatif çıktı. Çıktı ama negatif sonuç olması, alerjinin olmadığını göstermediğinden reflüsü de kesin yoktur ya da vardır demedi/diyemedi ve tüm ilaçlarımıza bir de Zantac ekledi ki, 1.5 aylık doktor koşturmasının başlangıç sebebi oldu. </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />İlaçların mutlaka ama mutlaka prospektüsünü okurum, çoğu zamanda çoğunu anlamam. (Ama okurum. Gerçi okuya okuya da anlar oldum ya neyse...) İçinde okuduklarım hoşuma gitmeyince şurubu vermekten vazgeçtim. Bu arada fikrimi doktor olan amcamla da paylaştım. O da bana vermemi gerektiren bir durum olmadığını söyleyince daha bir rahat ettim. Bu arada da gidilen doktorları kontrol için hangi doktora gitsek diye de fikirler oluşmaya başladı ben de. (Sanırım kontrol manyaklığının en üst seviyesine bu dönemde ulaştım.) </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Nette yaptığım basit bir arama ile başka bir Prof. daha buldum. Kendisinden aldığımız 3 randevuyu da iptal edince, aynı yerde doktor olan başka biri doktora gitme kararı verdik.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Bu süre içinde doğumdan beri gittiğimiz Çoçuk doktorumuzdaki aylık kontrol zamanı geldi. Kontrol sırasında Zantac şurubu vermediğimizi duyan doktorumuz biraz bozuldu. Ve bana ses kısılmasında, yemek borusunda, mideden geri gelen asitler nedeni ile oluşabilecek geçmez yaralara kadar varan bir vaaz çekti ki, bu konuşma son noktayı koydu bende. Söylediği örnekler olmuş ve olabilecek durumlar ama bir gereçek var ki biz düşündüğü/anlattığı kadar ağır durumda bir hasta değiliz. Eğer olsak, bu husursuzluk olarak hayatımıza yansırdı. </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Son kontrolden sonra acil olarak bulduğumuz yeni gastroentrologa gittik. Sonrasında da yeni bir çocuk doktoru bulup, O'na gittik...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Tüm bu doktor gezintilerinin sonucu ortaya çıkan gerçekler;</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />_Tam ve net olarak reflü tanısı koymak mümkün değil. Bunun sebebi hem Gülde Işık'ın bebek olarak içinde bulunduğu huzurlu, mutlu ve uyumlu durum hem de bugüne kadar yapılmış olan testlerin bu tanıyı kesin koymaya yönelik ve yeterli olmadığı (eski çocuk doktorumuza göre biz kesin reflü hastasıyız. Bize Gülde Işık'ın 1. ay kontrolundan beri bu konuyu hiçbir zaman unutmamamızı ve ileride de kendisine anlatmamızı çünkü Gülde Işık'ın kendi çocuklarında da bu durumu görebileceğini falan anlatıyor. %100 inanmışlık durumu vardı doktorumuzda)...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />_Motiliumu yeterince verdiğimiz artık buna devam etmenin anlamlı olmadığı...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />_Zantac'a ihtiyac duyulacak bir durumun şu an için söz konusu olmadığını...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />_Bir yandan da Gülde Işık'a fazladan demir yüklemesi yaptığımızı...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Yapmış olduğumuz, deyim yerinde ise kapı kapı, doktor ziyaretlerinin sonucunda ana-baba olarak gözlemlerimizin yanlış olmadığını duymak iyi geldi. (tabii bu biraz da bizim duymak istediklerimizi söyleyecek birilerini bulma durumunu da doğuruyor ama aklın yolu da bir)</div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-4421518064213400485?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-50411688863182943202008-11-29T20:15:00.002+02:002008-11-29T20:28:35.601+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/STGI8PXuIZI/AAAAAAAAAqA/ie65yM8H_qc/s1600-h/collage1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274147207127114130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/STGI8PXuIZI/AAAAAAAAAqA/ie65yM8H_qc/s400/collage1.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Bugün, sabah kahvalatımızı da dışarı da yapmak sureti ile günün neredeyse tümünü sokakta/dışarda geçirdik.</div><div align="justify"> <br /></div><div align="justify">Evin yakınındaki parka gittik, salıncakta sallandık, trene bindik, kuzenlerle trambolinde zıpladık ve de Gülde Işık'ın arkadaşının doğum gününe gittik. <br /><br />Geçen senenin çocukları yavaş yavaş yaşına basıyor... Bize de sıra geliyor... :))<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5041168886318294320?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-21380113978204199202008-11-23T15:56:00.001+02:002008-11-23T15:56:54.384+02:00Pazar sakinliği var evde şu an. Herkes uyuyor mışıl mışıl...<br /><br />Ben de 1 kadeh kırmızı şarapla keyif yapıyorum. Derin dondurucuda da tatlım benim için hızlı bir soğuma yaşamakta...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-2138011397820419920?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-41548308694689433972008-11-21T00:25:00.002+02:002008-11-21T00:33:53.930+02:00Yazacağım öyle çok şey birikti ki... Off...<br />En önemlisi de kızıma yazamayı düşündüğüm, her sabah aklımdan tekrar tekrar yazdığım (29.Ekim sbahından beri), uzuuuunca mektubum...<br />En iyisi ben bir ses kayıt cihazı alayım... Gerçi o cihaza okuduklarımı kim yazıya dökecek ki?... :((<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-4154830869468943397?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-75441193360134351312008-11-02T22:43:00.003+02:002008-11-02T22:46:17.243+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/SQ4RdBicuoI/AAAAAAAAAo0/nm9pFWeMt24/s1600-h/Foto%C4%9Fraf-0062.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264164204769491586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/SQ4RdBicuoI/AAAAAAAAAo0/nm9pFWeMt24/s320/Foto%C4%9Fraf-0062.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7544119336013435131?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-7278966343656037622008-10-27T23:56:00.000+02:002008-10-27T23:58:28.626+02:00BLOGGER'IMIZI GERİ İSTİYORUM... <br />VE TÜM BLOGLARA ERİŞİMİ ENGELLEYEN DAR GÖRÜŞLÜ, ÖRÜMCEK KAFALI HERKESİ DE KINIYORUM...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-727896634365603762?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-46823481858454732602008-10-23T23:49:00.002+03:002008-10-23T23:56:50.519+03:00<div align="justify">Akşam muallebimizi yerken, Gülde Işık'la oyun da oynuyoruz.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Ben, Hadi bakalım kutunun içine bağıralım.. auauau... Şimdi sıra Gülde Işık'ta diyip, metal kutunun ağzını Gülde Işık'ın ağzına tuttum. </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Ve....</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Gülde Işık kutunun içine doğru "aaaaaaaaaaaaaaa" diye bağırdı... :))</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Delice ama oyuna bu kadar çabuk dahil olması insanı çok ama çok mutlu ediyor... :)))</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-4682348185845473260?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-19473361257659577092008-10-22T23:43:00.002+03:002008-10-22T23:54:00.828+03:00Televizyonda sevdiğim dizileri izlemek,<br />Aklımıza estiği gibi birşeyler yapmak,<br />İş çıkış saatlerinde birileri ile buluşmak/birşeyler yapmak,<br />Evde hiçbirşeyle ilgilenmeden tüm günü/geceyi geçirmek,<br />Çok geç yatıp, çok geç kalkmak,<br />Dilediğimce uzun banyo keyfi yapmak,<br />Tek bir telefon ile tüm planı iptal edip, yeniden plan yapmak,<br />Yemek saatini düşünmeden hareket etmek<br />Aklıma geldiği anda bloga yazı yazmak....<br /><br />Şu an için aklıma ilk gelenler bunlar... Gelirse tekrar eklemede yaparım, artık...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-1947336125765957709?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-22007916217559057682008-10-20T21:45:00.002+03:002008-10-21T01:25:50.903+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/SPz5shQA-wI/AAAAAAAAAos/_F_F1jVEVxQ/s1600-h/DSC04877.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259353008097000194" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/SPz5shQA-wI/AAAAAAAAAos/_F_F1jVEVxQ/s320/DSC04877.JPG" border="0" /></a> </div><div align="justify">Artık net fotoğrafımız yok denecek kadar az! Nedeni mi? Gülde Işık'ın sürekli olarak makineye saldırması ve makineyi ısırmaya çalışması...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Son 2 gündür, üst dişlerin çıkma sıkıntısını çekiyor sanırım...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Bu durum Ağustos başında tekrardan başlamış olan kusma işine de tuz-biber oluyor. Bu haftasonu Gülde Işık Hn. gastoroentrolog'a gidecek... :))</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Bu duruma sevinmeli miyim, üzülmeli miyim bilmiyorum. Tek bildiğim, yediği yemeklerin hiç bir faydasını göremeden, kızımın ağzından çıkan tazzikli kusmuğun artık beni çok üzdüğü ve her öğün öncesi ciddi anlamda gerdiği... Doktorun da sihirbaz olmadığını ve ona gitmekle sorunun şıp diye hal olmayacağını da biliyorum ama gene de iyi - olumlu birşeyler duymayı bekliyorum. Aslında beklediğim daha çok, "şunu yemesin sorunu kalmaz" gibi bir cümle ama bu cümleyi de duyabileceğimi sanmıyorum... :((</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Tek emin olduğum şey, elimden gelenin en iyisini yapmaya devam edeceğim... :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-2200791621755905768?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-8137957424066398762008-10-11T22:32:00.003+03:002008-10-11T22:43:50.275+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/SPEBZUZtoAI/AAAAAAAAAok/1GW4OpRmohw/s1600-h/5923365~Adorable-Baby-Brushing-Teeth-While-Sitting-in-Sink-Posters.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255983774602993666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/SPEBZUZtoAI/AAAAAAAAAok/1GW4OpRmohw/s320/5923365~Adorable-Baby-Brushing-Teeth-While-Sitting-in-Sink-Posters.jpg" border="0" /></a><br /><br />Uzun aradan sonra, uzun bir yazı hazırlamak istiyordum ama buna ne zamanım ne de yazma isteğim uygun değil... Son yazı ile bu yazı arasını özetlersek;<br /><br />*Herşey çok iyi... Herkes çok iyi... Şu anda herşey huzur içinde... Uzun bir aradan sonra içmekte olduğum şarabın keyfini sürüyorum, Gülde Işık uykuda ve huzurlu.. Herkesin sağlığı yerinde..<br /><br />*Şeker gibi bir bayram geçirdik ve de kızımız bayram hediyesi olarak 2 alt dişini çıkardı. Artık alt pirinçler iyice de görünür oldu... :))<br /><br />*Büyümeye devam... Şu anki en önemli hedef yürümek ve derdini anlatmak... Bunun için çok ama çok çalışıyor kendisi...<br /><br />En kısa zamanda tekrar yazacağım... :))<br /><br /><span style="font-size:85%;"><em>Resim <a href="http://www.allposters.com/gallery.asp?startat=/getposter.asp&amp;APNum=3751840&amp;CID=693A9826DA7647E78A28012AF2D0FD55&amp;PPID=1&amp;search=tooth&amp;f=t&amp;FindID=0&amp;P=2&amp;PP=6&amp;sortby=PD&amp;cname=&amp;SearchID=">allposter.com </a>'dan...</em></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-813795742406639876?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-63358170330263488312008-09-22T00:48:00.003+03:002008-09-22T00:52:49.073+03:00<div align="justify">Dün yani 21.Eylül kardeşimin doğum günü idi... Burayı okursan tekrardan İYİ Kİ DOĞDUN!!!</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Sensiz hayat çok bayat olurmuş... :)) Hem sen olmasan ben tatillerde, gerekli gereksiz her an kime annemden çok annelik yapardım? Değil mi?</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Herşey bir yana, kardeş insanın diğer yarısı... İlla iki kardeş olmak da gerekmez... Tüm kardeşler birbirini tamamlıyor... Keşke 3 ya da 4 kardeş falan olsaydık... :))) Ya da babamlar gibi 7!! Ne güzel ve curcunalı olur değil mi? :)))</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6335817033026348831?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-14702169463946706402008-09-21T21:51:00.003+03:002008-09-22T00:48:08.843+03:00<div align="justify">Yazmayalı çok uzun zaman olmuş ve de zaman gerçekten çok hızlı geçiyor... Tatilden geldiğimizdeki koşturmaca da aynen devam ediyor. Belki de gün be gün hızlanıyor ama çarkın içinde biz de olduğumuzdan fark etmiyoruz bile..<br /><br /></div><div align="right"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248549630523226962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_lDTxSoJjE_c/SNaYFLlYO1I/AAAAAAAAAa8/vAjFSPsSttY/s320/collage.jpg" border="0" /> <p align="justify"><br />Ağustos ayı tatil dönüşü, nasıl geçti anlamadım bile. Ağustos ayında Fındık ablamız olmadığından (kendisi 800 kg. Fındık toplamış) kayınvalideler geldi, desteğe.. Belki buradan bakınca 1 ay bile çocuğuma kendim bakamıyormuşum gibi görünüyor ama sağlam bir nedeni var bu durumun ki allahtan sağlıkla ilgili değil... Ağustos ayı da koşarak, uçarak geçti gitti. Ay sonunda kardeşim Hollanda / Maastricht’e döndü. Çalışma hayatına orada başlamak üzere...<br /><br />Ağustos ve Eylül ayındaki doktor kontrollerimiz de gayet iyi geçti. Büyümemiz sorunuz. Beslenme ile de bir problemimiz yok. 6 ayımız dolduktan sonra genel kontrol amaçlı kan testi istemişti doktorumuz. Testlerimiz de iyi çıktı. Şükür ki; gayet sağlıklı bir şekilde devam ediyoruz yola. Hedef en az 1 yaşa kadar bu şekilde devam etmek (aslında mümkünse 2 yaşa kadar ama bakalım..)<br /><br />Dişlerimizden halen daha haber yok. Tabii hem ana hem baba dişleri geç çıkarttığı için ben normal buluyorum bu durumu. Sadece 1 yaş itibari ile çıkması gereken dişler arka arkaya ve kısa sürede çıkarsa bu süreç çok eziyetli olacak hepimiz için...<br /><br />Tüm bu ayrılık süresince bir dönemimizde internetsiz geçti. Sorunu bulana kadar da epey uğraştık... Sorun ise çok basit, minicik bir ayar hatası ama bilmeyince ayar hatası dev gibi bir sorun olabiliyor, nihayetinde.<br /><br />Gülde Işık’ın 7 ayını tamamlaması ile bende kendimi kontrollere attım. Neyse ki, biraz kansızlık dışında bir sorun çıkmadı. Bir de sürekli ağrıyan bileğimin sorununa da çare buldum. Yanlış kullanım nedeni ile, su toplanmış, ellere giden kanallar. Doktor dinlenecek dedi ve bunun için alçı ya da atel önerdi. Tabii ki öncelikle ateli deniyorum. Bakalım bu sorunu atelle atlatabilecek miyim?<br /><br />Son 1 ayda Gülde Işık öyle hızlı büyüdü ki, inanası gelmiyor insanın. Artık büyük vatandaş misali bizimle alışverişe geliyor, masada oturuyor ve yemeğimize ortak oluyor en basit anlatım ile...<br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-1470216946394670640?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-91837223007842550192008-08-11T22:59:00.003+03:002008-08-11T23:03:19.531+03:00Geçen haftamızı Bodrum'da geçirdik... çok ama çoook güzeldi..<br /><br />Denize girdik, güneşlendik... Dinlendik...<br /><br />Bir de <a href="http://www.limongumusluk.com/">şuraya</a> gittik. Rezervasyonumuz olmadığı için sadece gün batımını bardan izleyebildik...<br /><br />Seneye de yemeğe gitmeye karar verdik...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-9183722300784255019?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-62774245253783487132008-08-01T20:02:00.003+03:002008-08-01T20:28:54.518+03:00<div align="justify">Öncelikle durum yazısı;</div><div align="justify"><br />Bugün doktor kontrolümüze gittik. 5ay 20 gün itibari ile kilomuz 7.270 gr ve boyumuz 66 cm. Son 1 ay 20 günlük sürede de büyümesi 50 persentilde devam etmiş durumda.. Hatta doktorumuz "tam ideal bebek oldu" dedi.. Bakalım bu <em>ideal çizgi</em> durumumuz ne kadar daha devam edecek... </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Son 2 aydır da, aşı sırasında delice ağlama durumumuz kalmadı. Hatta bu ay kendisi oturmak istediği bir anda aşı yapıldığından ve yattığı yerden kalkamadığından söylenircesine bağırdı (daha doğrusu edepsizce :)) ) Sonra da doktorumuz hadi otur da bir bakayım diye kendisini kaldırmaya çalışınca bacaklarını kasıp oturmayı reddetti bizim minik cadı... Daha 5,5 aylık ama ciddi bir inadı var bizim kızın... :))<br /><br />Gelelim özür yazısına;</div><div align="justify"><br />Geçen Pazar günü uzuun bir aradan sonra halamıza ve eniştemize gittik (aşağıda da bold olarak belirtmiştik). Evde kedi olduğu için –Susam- biz gelmeden ev tekrar tekrar temizlendi, halamız tarafından. Biz oradayken de Susamcık kendi odasında kapalı kaldı... Pardon Susam!.. Bizim kudurma seslerimizi duydukça zavallımda miyavladı durdu, beni de alın beni de alın diye...<br /><br />Bendeniz de madde madde isimli postu yazarken Pazar gününü unuttum...<br /><br /><strong>Evet!! Unuttum!!</strong><br /><br />Valla kargalarla bir ilişkim yok ama yaptık bir kargalık işte... (besleme ve göz oyma hikayesi; çünkü halamız karnımızı da doyurdu) Affet bizi Hala.. Sen bizim herşeyimizsin...<br /><br />Bir de halamıza özellikle belirtmek isterim ki; özel takvimize yazdık hemen o gün bu durumu.. yani aslında çok da unutmuş değiliz...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6277424525378348713?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-25409110706067598882008-07-31T16:09:00.005+03:002008-07-31T23:56:16.042+03:00-Geçen cumartesi <a href="http://pinomino.blogspot.com/">Pino ve eşi</a> Gülde Işık'ı ziyarete geldi..<br /><strong><em>-Pazar günü Halamız ve Eniştemize gittik...</em></strong><br />-Pazartesi günü Teyzemiz Hollanda'dan 1 ay tatile geldi...<br />-Cumartesi günü Bodruma gidiyoruz, bir hafta yokuz...<br />-Bu post çok didaktik oldu... ama yapacak bir şey yok!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-2540911070606759888?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-88715001058278529762008-07-26T21:42:00.000+03:002008-07-26T21:43:16.295+03:00Yağmur çok güzel yağıyor... Sessiz, sakin ve huzur dolu...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-8871500105827852976?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-3344484144839792062008-07-26T12:00:00.002+03:002008-07-26T12:23:09.729+03:00<div align="justify">Zaman ne kadar çabuk geçiyor. Yukarıdaki zaman çubuğunda Gülde Işık 5,5 aylık görünüyor. Ne zaman geçti bu 5 ay, inanılır gibi değil...<br /><br />Bazen arkadaşlarıma söyleniyorum gene yaz bitti diye de bana gülüyorlar, Koskoca Ağustosu harcadın diye ama geride kalan Haziran ve Temmuz da bittiğine göre Ağustos da bir çırpıda bitecek... Eylülde de yeni yardımcımız işe başlayacak ki, sonbaharda ona alışmakla geçince bir anda koskaca bir yılı tamamlamış olacağız.... Böylece bu yılda bitecek... Benim için zaten yıl başladıktan sonra Nisana kadar yokuş yukarı çıkar gibi gidiyor zaman, nisandan sonra da yokuş aşağı freni patlamış bir araç gibi... Bu tüm hayatım boyunca böyle oldu ve hep böyle hissettim. Gülde Işık sayeside değişen tek şey bu alışılageldik durumun biraz daha ivme kazanmış olması...<br /><br />Haftaya 8 yıl aradan sonra Bodruma gidiyoruz. Gerçi 8 yıl önce yılbaşında gitmiştik Bodruma.. Bu durumda da deniz mevsimi olarak sanırım 10 yıl oldu gitmeyeli... Annemlerin dediğine göre dağı taşı ev dolu olan Bodrum daha da ev dolmuş... Herhalde görünce gözlerim yerinden fırlayacak... Umarım denizi ve koyları hatırladığım gibi bulurum... Bir de en son gittiğimizde yediğimiz favanın tadı değişmemiştir umarım...<br /><br />Beni haftaya gene bavul toplama ve kızın gerekli olan herşeyi alma telaşı saracak.. Gerçi bu sefer daha rahat olurum tahminimce, ne de olsa ilk değil...<br /><br />Gülde Işık büyümeye tam gaz devam ediyor... Kendince değişik bir emekleme ile emekleyememe stili var.. Popo havada, bacaklar dizlerden kırılı, kafanın üstünde ilerliyor... Sonuş olarak amaç ilerlemekse, bunu başarıyor... :) Biz her ne kadar oturtmamak için uğraşsak da kendisi dikilip oturmayı beceriyor... Yani biraz cadı oldu artık... İstediği bir yere gitmez isek yada istediği şeyi yapmazsak ya çığlık çığlığa bağırıyor ya da ıkınarak anlatmaya çalışıyor... Her zamanki gibi uyumamak için çeşitli numaralarına da devam ediyor... Önümüzdeki Cuma günü doktor kontrolümüz var. Son kontrolden bu yana neler becermişiz beraber, Cuma günü öğreneceğiz...<br /><br />Şu anki yardımcımız fındık toplamaya gidiyor önümüzdeki haftasonu. Ağustos ayı bakalım nasıl geçecek. Zorlu bir ay bizi bekliyor ama gene de hallederiz diye düşünüyorum...<br /><br />Tüm bunların dışında da hayat hem aynı hem de hergün farklı bir şekilde geçip gidiyor...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-334448414483979206?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-71995203747739692602008-07-22T00:52:00.001+03:002008-07-22T00:54:27.797+03:00<div style="MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center"><a href="http://bp0.blogger.com/_lDTxSoJjE_c/SIUFJRNsxWI/AAAAAAAAAUE/Y8O1c0dLxiM/s1600-h/DSC04585.JPG"></a></div>huzur, mutluluk, gerçekleşen dilekler, dostluk, güleryüz, sabır, sevinç, aidiyet, sahiplenme, yenibir başlangıç...<br /><div style="MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center"><a href="http://bp2.blogger.com/_lDTxSoJjE_c/SIUFJsy5paI/AAAAAAAAAUM/oj-97-cAdUE/s1600-h/IMG_7358.jpg"></a></div><br /><div style="MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center"><a href="http://bp0.blogger.com/_lDTxSoJjE_c/SIUFKBTV5eI/AAAAAAAAAUU/VksaNAazZuw/s1600-h/collage.jpg"><img alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lDTxSoJjE_c/SIUFKBTV5eI/AAAAAAAAAUU/VksaNAazZuw/s320/collage.jpg" border="0" /></a> </div><div style="CLEAR: both; TEXT-ALIGN: center"><a href="http://picasa.google.com/blogger/" target="ext"><img style="BORDER-RIGHT: 0px; PADDING-RIGHT: 0px; BORDER-TOP: 0px; PADDING-LEFT: 0px; BACKGROUND: 0% 50%; PADDING-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; PADDING-TOP: 0px; BORDER-BOTTOM: 0px; -moz-background-clip: initial; -moz-background-origin: initial; -moz-background-inline-policy: initial" alt="Posted by Picasa" src="http://photos1.blogger.com/pbp.gif" align="middle" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-7199520374773969260?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-65955572255601206562008-07-17T12:43:00.001+03:002008-07-17T12:49:37.316+03:00Yokuş yukarı çıkamaya başlamak için gelenleri beklediğim bir sokakta, bir adam arabasının açık penceresinden bana söyleniyor:<br /><br />“Senin yüzünden herkes bekliyor!!”<br /><br />İyi de;<br />yol önceliği benim çünkü ben yokuş yukarı çıkıyorum,<br />yolun sol tarafına tüm arabaları ben park etmedim,<br />yokuş aşağı yolu ortalayarak deli gibi gelen bir sürü arabadan da sorumlu değilim,<br />yolda çift yönlü...<br /><br />Bu durumda trafiği bekleten nasıl ben oldum?? Bayan olduğum için mi? :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-6595557225560120656?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-45162001439715405182008-07-14T22:11:00.002+03:002008-07-14T23:40:10.584+03:00<div align="justify"><a href="http://bp0.blogger.com/_lDTxSoJjE_c/SHu5RV3qUDI/AAAAAAAAAT0/67pVrRQjGTI/s1600-h/DSC_1559.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222971900445741106" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_lDTxSoJjE_c/SHu5RV3qUDI/AAAAAAAAAT0/67pVrRQjGTI/s320/DSC_1559.JPG" border="0" /></a>Artık emeklememize az kaldı... Emeklemenin ilk adımı olan geri geri ilerlemeye hafif hafif başladık... :))<br /><br />Hem de bu güzel ayaklarla... ve de bezelye parmaklarla... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-4516200143971540518?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-59308654393952954012008-07-12T01:04:00.003+03:002008-07-12T01:17:40.258+03:00<div align="justify">Günler aylar yıllar bir şekilde akıp gidiyor. Ben de bundan payıma düşeni yaşıyorum elbette... </div><div align="justify"><br />Yaz olduğunda da bu akış bana daha da hızlanıyor gibi geliyor...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Uzun süreden sonra fark ettiğim birşey oldu; o da çizim yapmayı ne kadar özlediğim. En ufak detaylara kadar düşünmeyi, tasarlamayı, tasarladığını çizmeyi ve sonra tüm bunları hayata geçirmeyi özlemişim ben. Son 1,5 yıl mimarlık hariç her türlü işi yaptığımdan olsa gerek bu özlem. Gerçi bu çeşitli ve değişik işler sayesinde normalde kolay kolay fikir edinemeyeceğim işler hakkında fikrim oldu ama gene de insan esas mesleğini özlüyor...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />İnsanın hayatı da çocuğu olmadan gerçekten fasa fiso imiş... Bunu dememin nedeni sadece sorumluk ve sevgi ile ilgili değil... Çocuksuz insanın her an değiştirebileceği planı programı olabilir. plan programı sadece eşine uydurması gerekebilir. Esas beceri bebekten sonra hem eski hayatını hem de bebeği idare etmekte imiş.. Ben ne durumdayım diye değerlendirmem gerekirse her gün daha iyi oluyor... Performansım da hiç fena değil bence... Tabii ki eskiye nazaran eksiklerim var ama artık o kadar kadı kızında da olur değil mi?</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Son günlerimi kendimi sorgulayarak geçiriyorum. Acaba doğru yolda mıyım yoksa yanlış giden bir şeyler var mı diye... Biraz geriye doğru çekilip kendimin de olduğu resme bakınca neler gördüğümü değerlendiriyorum. Henüz tam karar veremedim. Çalışıyorum...</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Aslında buraya bambaşka şeyler yazacaktım ama konu dağıldı gitti. <br />Asıl yazmak istediğim kızımın bugün itibari ile 5 aylık olduğu, artık adını bildiği gibi şeylerdi... Artık bu konu başka posta kaldı... </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br />Bu arada bugün Gülde Işık'ın ilk arkadaş doğum gününe gideceğiz... :)))</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-5930865439395295401?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-30911764325351269252008-07-08T16:10:00.003+03:002008-07-08T16:15:01.865+03:00Bazen kafanı boynuma öyle bir gömüyorsun ki uyumak için, içim eriyor...<br />Havanın çok sıcak olması bile beni koklayarak uyumana engel olamıyor...<br />Bu da beni delice mutlu ediyor... :))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-3091176432535126925?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-8237969366471861162008-07-05T22:44:00.000+03:002008-07-05T21:31:44.342+03:00<div align="justify">Son yazdığımdan bu yana kızım hızla büyümeye devam ediyor. Artık;</div><div align="justify"><br />-Katı gıda almaya başladı. (Kahvaltı, sebze çorbası, yoğurtlu meyve-bisküvi karışımı, muallebi)</div><div align="justify"><br />-Sırt üstünde yüz üstüne ve tekrar sırt üstüne dönüyor; tabii canı isterse.</div><div align="justify"><br />-Ayaklarını keşfetti. Parmaklar her daim ağıza gitmek üzere havada bekliyor. Sanırım parmakları da pek tatlı geliyor çünkü parmaklar şapırdan şapırdana emiliyor...</div><div align="justify"><br />-Ellerimizi çok daha rahat kullanıyoruz. Emzik ile her türlü numarayı yapabiliyoruz. Tutmak, ağzımıza sokmak-çıkarmak, diş kaşıyıcı olarak emziği çok yönlü kullanmak vs...</div><div align="justify"><br />-Sesimizi ve çığlığımızı da iyice keşfettik. Keyfimiz yerindeyken çığlık çığlığa bağırmak hoşumuza gidiyor. Tabii çığlık atmak için çok kastığımız zaman arada yediklerimiz dışarı gelebiliyor...</div><div align="justify"><br />-Yüz üstü iken emeklemeye çalışıyoruz fakat emeklemek için kollarını kullanması gerektiğini henüz çözemedi...</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />-Dik oturmaya yakın bir eğimde isek, kendisi oturma pozisyonuna geliyor ve hiç birşey olmamış gibi oynamaya devam ediyor hatta dirsekleri ile destek alarak geriye gitmek istemediğini belirtiyor. </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />-İsteklerini ellerini uzatarak ve çeşitli seslerle çok güzel bir şekilde ifade ediyor. </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />Masadaki şişeyi isteyip, sonra da yalamıştı afiyetle</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5219522648373228834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_lDTxSoJjE_c/SG94MclkdSI/AAAAAAAAATg/No1qnJkftek/s320/Foto%C4%9Fraf-0037.jpg" border="0" /></div><div align="justify"></div><p align="justify"><br /><br />Dün İçin Düşmek İstediğim Notlar;</p><p align="justify">Sigara içilemeyen alanların genişletilmesi çok iyi oldu. Bu sayede vapur ve motorda dışarda (açıkta) oturup, denizi koklamaya çalışırken dumanaltı olmaktan kurtuldum. Sigara içenlere bu alanlarda “burada sigara içmek yasak” diyerek; ki bugün bilmiyormuş havasında içen birine dediğim gibi; sigaralarını söndürtme hakkım da oldu.</p><p align="justify">Kızımla sokaklarda gezerken gereksiz yere gürültü çıkaran araba motor ve egzoslarına sinir oluyorum. İçimden egzoslarına bi’şey tıkmak geliyor. Huzur içinde uyuyan bebeklerin irkilmelerine neden oluyorlar. Bu konu ile ilgili bir yasa yok mu acaba?</p><p align="justify">Yaz aylarını seviyorum da, bu kadar sıcak olmasa?? Ya da Marmara Denizi yüzülebilir olsa?!!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-823796936647186116?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-26868549879061837242008-07-05T21:26:00.002+03:002008-07-05T21:29:40.088+03:00Bu konu ile ilgili tekrar tekrar düşünmem gerek...<br />Nerede durduğumu, kime göre nerede olduğumu bulmam gerek...<br />Herşeyi yeniden kurgulamam gerek...<br />Ve de bunu unutmamam gerek...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-2686854987906183724?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-16937030.post-16327118286939712642008-07-01T23:47:00.002+03:002008-07-02T00:14:20.283+03:00<div align="justify"><em><span style="color:#666666;">“Mutluluğu yaratan öğeler, kişinin kararıyla oluşur. Bir insan mutlu olmaya karar verdiği gün, onu mutlu edecek öğelerin farkına varmaya başlar. Güneş, sağlık, pırıl pırıl bir nefes, çocuğumuzun gözündeki pırıtlı, kahkaha... Karar vermek bir tutum ve davranıştır. Çocuklarımıza da en çok öğretmemiz gereken şeylerden biri bu. Onun mutlu olmaya karar vermesini sağlamak. Bu proje dahilinde onu akademik yola sokmak için çaba harcamalıyız, mutlu olma kararı alan, manevi yönü kuvvetli, etrafındaki nesnelerin değerini bilen, takdir ve şükran duygusu gelişmiş biri haline getirmeliyiz. O zaman o çocuk hem başarılı hem mutlu olma şansına sahip olabilir.”</span></em><br /></div><div align="justify"><br />Ayşe Arman’ın Esin Acıman ile yaptığı <a href="http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=9299135&amp;yazarid=12">söyleşide</a> geçiyor bu cümle... </div><div align="justify"><br />Bu cümleyi okuyunca bende kendimi analiz ettim... Ve de kendimin de bu kategori de olduğuna karar verdim...<br /><br />Ne de olsa ben; kolay sinirlenmeyen ve çoğu şeyi çabuk unutan, herkesi sevmeye mevilli (kazık yemeyi göze alarak), etrafına yardım etmeye bayılan, küçük şeylerle dahi mutlu olabilen (mesela yol kenarında açmış çiçek ya da olgunlaşmış tarlalar bile mutluluk kaynağı olabiliyor), başkalarını mutlu etmeyi ve güldürmeyi seven, kadir kıymet bilen (arkadaşlarımın anneler gününü bile kutlarım), ve her aklıma geldiğinde sahip olduklarım için hem mutlu olan hem de şükreden ve gördüğümden ayrı düşmemek için çok çalışan, bugün ki dejenere değerlere göre enayinin tekiyim... Ve de bu durumdan dolayı çok mutluyum.... :))) </div><div align="justify"><br />Bu sayede kızımı da bu duygulara sahip bir insan olarak yetişme şansım olduğunu biliyorum ve bin kat daha mutlu oluyorum... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/16937030-1632711828693971264?l=birmimaringunlugu.blogspot.com' alt='' /></div>bgmhttp://www.blogger.com/profile/03186484189694735559noreply@blogger.com1